Az uyku. Cok rüya.

bunu kayıt altına almalıyım. bir rüya gördüm.

iki gündür gördüğüm rüyaları anlatayım mi sana?

birincisi çok gerçekti. etkisinden gün boyu kurtulamadım.

yani orda dört kişiydik. yüksek bir yerde oturuyorduk. 

yüzüme tek yanımda duran insan bakıyordu. diğerleri bakmıyordu.

sonra başkaları geldi, gece olmuş, geç olmus.

ama yazmış mevsim.  çünkü çiçeklerden ve bol yeşillikten anladım onu.

birde üzerimde ne vardı hatırlamıyorum...

bir başkasının üzerinde kareli bir gömlek vardı.

kırmızılı mavili olabilir. öyleydi sanki.

yüzüme bakmıyordu. ama varlıgımdan haberdardı.

sonra arabaya bindik. 4 kişiydik.

kimse bana bakmıyordu, kuzenim haric.

diğer 3 kişi onun arkadaşlarıydı ve ben içlerinden tek birisini tanıyordum.

arabaya bindik. yüzüme bakmayan insanlarla başbaşa kaldık.

ve içimi bir huzur kapladı.

yüzüme bakmıyorlar diye sinirlenmiyordum. 

çünkü dedim ya, onlar benim varlıgımdan haberdardı. bu yüzden bir önemi yoktu.

ne olursa olsun, bana hep iyi davranacaklardı.

çok sevinmistim. huzur dolu uyandım. 

onları tanımıyordum. gün içersinde, rüyamdan bir kesit sürekli aklıma geliyordu.

ama tamamlıyamıyordum. ve aniden...kim oldugunu anladım, kareli gömleklinin.

ve bedenime huzur aktı.

ikinci rüyam, yani bugün gördügüm rüyayı ise çok ilginc buldum.

bir fotoğraf karesi. güzel, yine yeşillik var, denizde vardı sanki.

biri o fotograf karesini tutuyor. ben kim oldugunu görmüyorum, cünkü hayata fotografın içinden bakıyorum. evet aynen öyle, ben karenin icinde yaşıyorum. sağa gidiyorum, sola gidiyorum fakat karenin boyutu kadarım. fotografın yakaladıgı alan benim hareket alanım. 

karenin icinde yaşıyorum. dışarsını görmüyorum. yani beni, fotograf karesini, kim tutuyor kim bakıyor görmüyorum...ama resmen o karenin icinde yaşıyorum. 

şimdi ise arşivimde o kareyi arıyorum. ama bulamam asla - biliyorum.

çünkü karenin sahibi ben değilim.