SiNEKLENiYORUZ

Dünyanin batma ihtimali beni rahatlatti. Hayata baglandim adeta.

2012-01-09T21:10:00.002+01:00

Yeni post yazmak nereden baslayacagini bilmemek gibi bir sey.
Anlatmak artik gerektigi gibi degil...

Normal sartlar altinda cok karamsar bir insanimdir.
Ve cevrem olumlu düsüncelerle yaklasan tiplerden olusur.
Ilginctir.

Ben onlari kimi zaman bezdiririm.
Cünkü eger ki, ciddi anlamda karamsarliga kapilmissam - o zaman her olmulu sebebi red ederim.
Aslinda cidden cok sıkıcı bir tip insanim.
Hayata cabuk küser ve cabuk barisirim.
Cabuk isyan ve pes eder...bir anda tekrar bastan baslarim.
Aslinda ipinucunu kacirmam.
Gerektigindan fazla duygularimla hareket ederim. 6. hissime güvenirim degil, güvenmek zorundayim.
Inislerim cikislarim olur. Bir anda hersey degisir.

Birseye baslar yarida birakirim. Gücümü topladigimda bitirme karari almissam, devam ederim yarimyamalakla. Olumlu sonuclanir.

Bir is yaparken mutlaka ama mutlaka "scheiße" diye söverim.
Aslinda karamsar bir insanim. Yeni alinan bir karar aninda olsun isterim.
Is uzuyorsa kesip atarim.

Neyse yine öyle günlerden birinde hayata küs dolasirken.
Karamsarligin dibine vurmusken, 2012de dünyanin sonu gelecekti hani diye bir sözde bulundu.

Batamaz 2012de.
Planlarima uymuyor. Hic bir sekilde dünyanin sonunu 2012ye sigdiramiyorum.
Bu yüzden 2012 batmiyor dünya. Kiyamet kopmuyor. Cünkü ajandama uygun degil.

Sonra birden bire o karamsarlikta bulundu. Madem illa ki batmak istiyordu dünya, dedim ki ona:
Karamsar olma, bak zaten baticakmis dünya. Kurtulcaz topluca.
Sıkma sen canini. Bitecek yakinda.

Ben, insani daha da karamsarliga sürükleyen bir tavsiyede bulunurken o döndü bana ve dedi ki:

"O zaman sende surat asma. Yakinda baticak nasilsa dünya!"

Güldüm. Cidden tam olarak neyi dert ediyordum?!
Sonra laptop almaya karar verdim.
Aslinda bana verilen tavsiyenin üzerine daha da karamsar yaklasabilirdim.
Ama yaklasamadim. Nitekim günlerde artik uzamaya basladi.

sssshhh....duyuyormusun?

2011-12-21T22:29:00.003+01:00

cümbüs öncesi sessizlik.
buna yoruyorum kelimelerimin kitligini.

Apfelschorle, oda ne demeyin, ama işte tamda ona kavuşma zamanı!

2011-11-30T21:34:00.001+01:00

Uzun zaman oldu.

Şimdi gerçekten, çok uzun zaman.

En son Nisanda gitmiştim. Şimdi sayıyorum.

Fazla uzun olmuş. Mesela babamı'da 6 aydır görmüyorum.

Adam iyi ki Haziranda bi gelmiş.

Böyle birşey olabilir mi? Bazen çok sinirleniyorum bu duruma.

Ama öyle kalıyor sinirim içimde.

Bu kez o kadar uzadı ki, alakalı alakasız herşeyi özledim. Daha doğrusu özlem duygum bir boyuttan diğer boyuta geçti. Mesela bence özleminde kat kat aşamaları var.

İlk önce insan özlersin. Sonra eşya. Bazen mal mülk olur.

Sonra eksiklik hissedersin. Yemek özlersin. Düzen.

(aslında bulundugunda farkında olmadıgın şeyleri özlersin)

Ve eğer ki bu boyutları aşamazsan, özlemin dibine vurursun ve özledigin ortam dışında herşey sana çok boktan gelir.

Henüz çevremi kahverengi bir ton sarmış değil.

Ama şöyle diyeyim, yemek özledim ben.

Bir dilim Brezel. (Alman simidi)

Noel, Noel Takvimi, Sıcak Şarap.

Farklı meyveli yoğurtlar.

Annemi, Babamı ve geriye kalan diğer sülaleden bahsetmiyorum bile.

Ama şöyle ki bir yudum orjinal Apfelschorle çeker canım.

Buradakiler Türk damak zevkine göre yapıldıgı icin, bi hayli değişik geliyor.

O yüzden kendim yapıyorum. Yapıyorum yapmasına ama bir cafe'ye gidip, getir bakim bi ''afelşole'' diyemedikten sonra. (Apfelschorle = Soda/Elmasuyu karışımı)

Sonra eşime yaptıgım almanca espiriler hiç komik değil, çünkü yanıtveremiyor, daha doğrusu adam ne dediğimi bile anlamıyor ki. O yinede canı sağolsun, benim saçmalıklarımı ses çıkarmadan izliyor.

Ama artık Apfelschorle diyebiliyor. Sanırım buda onun hayat kurtarıcısı.

Diyeceğim o ki, vakit gelmiştir. Fotoğraflar seçilmiştir. Yer belirlenmiştir.

Sadece tarih hakkında henüz gel gitler yaşıyorum. İsim bulunmuştur, sadece ismi daha geniş kelimelerle açıklayamıyorum henüz - the ilham and the perisi are missed!

Sergi için 70% hazırım.

Göç zamanı. Yol gözüktü. Merhaba Stuttgart. Merhaba Almanya.

Canım eski haymat.

telepati.

2011-11-27T22:07:00.000+01:00

kapadım gözlerimi.

hayal ettim. söze nasıl başlamam gerekir bilemedim.

hafif bir rüzgar. ürperdim.

telepati kurmak mümkün mü?

hanı konuşmadan olanından.

açtım gözlerimi...mümkün değilmiş.

izledim durdum.

hafif rüzgar - martılar.

denizin altında nefes almak mümkün mü?

konuşsak suyun altında olmaz mı?

kapadım gözlerimi, kulağıma tıkadım müzikleri.

şarkılar peşpeşe...ama kulak tüylerimden beynime geçen tek bir kelime.

şarkılar. lar. la. la. la.

kapadım, sımsıkı...güneş yıkadı tenimi.

telepati.

ne olur ne olur - istiyorum hadi ne olur ne olur...

olmadı. telepatiyi kuramadık.

yarım kaldı. daha doğrusu başarısız damgası.

indim gemiden.

gittim benim olmayan eve.

balkonu güzeldi. masada danteller vardı.

kapadım gözlerimi, açtım ve bitirdim tüm olanı.

saat on ikiyi vurmadan yazmak istedim bu yazıyı.

flu görünen tekne gibi.

Seçeneklerden bazıları.

2011-11-26T13:50:00.001+01:00

bazı insanlar, senin gibiler kimi zaman, bende uyandırdıkları tuhaf bir duyguyla tanıştırdılar beni.

bakardım ben, onlara. yani aslında sana. senin gibi hisler uyandıranlara.

izlerdim. bilirdim. cok anlamsızdı ama bildigim halde severdim o uyanan duyguyu.

hatta aslında o insanlar, yani sen. veya seningibiler, sadece o duygudan dolayı severdim onları belli ki.

sonra bir gün giydigim kareli converselerimi aldım dolaptan.

oturdum arayerdeki banka. başparmağımı ayakkabı ve ayağımın bilek kısmına dayayarak giydim. sıra ipliklere gelince, aklıma bir şarkının sözleri geldi:

*Belki bir parça akıl bulunur bir yerde

Belki içine biraz zeka konulur

*bu sözler erdem yener'in şarkısından.

merak edersin belki.

aslında neden o an ve neden tamda ip kısmında aklıma geldigini açıklayabilirim.

otururken orda. bağcığım yarı acık yarı kapalı

- rüzgar istese açar o bağcıgı biciminden -

evet dedim. rüzgara bırakabilmek kendini. bırakabilirdim.

o bağcıgı rüzgara bıraksaydım açılcaktı. belki yürürken düşecektim.

belki devam edecektim. birşey olmayacaktı.

BELKİ.

ama işte tam o esnada, sen o bacığı bıraktın rüzgara.

ben baktım. bağcık acılıyor.

belki düşerim. belki düşmem.

iki üç düşünce hamlesinden sonra, oturdugum yerden daha, eğildim o kareli ayakkabılara ve ipini sıkıca gerdim, bağladım. sıktı haliyle biraz. ama emindim.

sacma sapan bir bağcık yüzünden yere düşme ihtimalim kalkmıştı.

şimdi başka bir sebepten dolayı düşsem bile, bir önemi yok.

kalktım gittim. rüzgarın içinde yürüyordum en azından.

sen savrulurken ben gidiyordum.

anladım ki, kimi insan savrula savrula düşe kalka yolunda gelir yolun sonuna,

kimi insan ise sağlam adımlarla.

Pin, sence menüde ısmarlanacak tek şey tavuk muydu?

2011-11-16T14:48:00.001+01:00

İzmir'e gittigimde, o sabahın köründe çektiğim fotoğraflar için gezerken sokak aralarında, yanlız değildim. Daha sonra plansız programsız biri daha katıldı bana.

Aslında başından başlamam gerekirse, İzmire akşam 9da geldim.
Sonra eşyalarımı o harika ötesi otelin odasına attım ve kendimi birden Pınarın kollarında buldum. (Otele daha sonra değinirim eğer sinirlerim bozulmazsa!!!)

Ben haliyle çok açtım.
Ve farklı birşeyler yiyebilmek ümidiyle Pınarın peşine takıldım.
Kendimi Hindistana filan düşmüş sanmalıyım ki, menüyü görünce cidden farklı şeyler mi bekledim bilmiyorum ama ısmarladıgım tavuk dürüm gayet iyi geldi bünyeme.

Sonra o anlattı ben dinledim. Ben anlattım o dinledi. Sohbet ettik.

Zaman çabuk geçti. Uykum geldi. O gece için bitirdik günü.

İlk fotoğraf bence tamamen Pınar'ı yansıtıyor.

Renkli, çoşkulu ve olduğu gibi...mutlu. Birde gülünce daha da bir güzelleşmez mi...

Aradan 2 gün geçti ve gitmeme saatler kala sabah yine Pınar aradı.
Üstelik pazar günü, işi güçü mu yoktur bilinmez ama yatmak uyumak yerine, benimle buluşmayı tercih etti, ki ben ne mutlu oldum anlatamam.

O iki gün içersinde kız değişime uğramış, bi güzelleşmiş (alttarafı saçlarını kestirmiş ama orası tam öyle değil!). Daha önce çirkindi demek değil bu, hem çirkin miydi değil miydi emin değilim. İlk buluşmamızda saat çok geçti, yol yorgunuydum ve önümde ki yemeğe odaklıydım :)

Değinmek istedigim bir 2. konu ise, eğer İzmirdeyseniz veya yolunuz oralara düşerse, ki düşmeli bence, mutlaka Konak'ta MASK MÜZE'sine gidin. Biz çok eğlendik, hatta masklar o kadar gerçekci ki hangisi gerçek hangisi değil karıştırdık ;)

Kafası güzeldir. Sinir bozmaz.

2011-11-14T10:43:00.001+01:00

Farklı şehirlere gittiğim zaman, ne yapar eder kendime zaman yaratır, çok yorgunda olsam, çok uykusuzda olsam, o şehri birde sabahın köründe gezerim.

Bence her şehir sabah güzeldir.

Yani sabah 6-8 arası. 8den sonra insanlar şehire hücum eder.

Sabah 7de uyanıp öğlene kadar gezerim.

Sonra diğer insanlara bırakırım o şehri.

İzmir, baba memleketim...oradan ne zaman çekim alsam koşa koşa giderim.

Severim İzmiri. İzmir kolaydır.

Sergi şeysi. Mide bulantısı. İsimsizlik. Uykusuzluk ve sırıtma sendromu.

2011-11-02T13:29:00.000+01:00

Merhaba.

(*çok sevdigim bir başlangıçtır.)

Bugün sıkı bir karar ve inatla post yazmaya karar verdim sonunda.

Kasım ayında seyahatlerime ara verdim.
İnanılmaz bir gerçek, bende yorulabiliyormuşum. Biraz zaman buluncada, blogları okudum. Bir kaç yeni blog keşfettim.

Ara vermemim sebebi ise kendimi sergiye hazırlamamdan dolayı oldu birazda.
Şimdi böyle fazla büyütmek istemiyorum gözümde, işte ''4 ay öncesinden sergiye hazırlandı'' manşetleri yaratmak bana göre değil. Fakat o fotografları seçmek, ne zor birşeymiş yahu!!!

Öncelikle kalbime yer etmiş ve bana güzel tınılar veren fotoğrafları eledim.
Bu tınılar kelimesi çok entel olmamıştır umarım. Ama öyle hissediyorum.
Bazı fotoğraflar öyle kalbime dokunur, eko gibi tın tın tın tın yansıma yapar kalbim attıkca.
Evet manyağım.

Her neyse 5-6 aşamada anca seçebildim fotoğrafları.
En zoru 49 fotoğraftan sonrası oldu. Kulağa ilk etapta çok gelse bile bu sayı. Kalbime laf dinletemedim. Neyse şuanda sayı olarak 49dan az bir miktardayız.

Eşim, Annem ve Özlem Yavuz'umun yardımlarıyla kararı vermiş bulunmaktayız.
Biz 4 kişi sergilenecek fotoğrafları biliyoruz. Siz merak etmeye devam edin :)

Fotoğraflar hazır. Baskıya gidecekler. Gerçek olacaklar.
Ayrıca zorluk çektigim konulardan biriside isim. Ve bu zorluk hala devam etmekte.
Bebegim olsa bu kadar düşünmez, kısaca ''ahmetmehmetayşefatma'' formatında koyardım olur biterdi.

Aklımda olan bir kaç kelime ve parçaları var. Notlar alıyorum. Hatta özel bir not defterim bile var sırf bu atraksiyon için.

İçime sinesiye kadar ve en önemlisi kalbime o kelimenin iğnesi batasıya kadar,
serginin ismini koymam mümkün değil.

Aralık ayı itibariyle 3-4 aylığına Almanya'da olacağım.
Aslında sergide zaten anca 2012'nin ilk dilimlerinde olacak.
Evet, tüm bu tantana 3-4 ay sonrası için. Napalım...pinpirinklendim birden.
Sonra yumurta bi yerlerime dadanma hissini yaşamak istemiyorum.
Tavuk değilim nihayetinde.

Kaldı ki 2011 bitmek üzere ve ben artık günlerin, ayların ve yılların nasıl geçtigini farkında değilim.

Ruhen bu durumu abartmış olabilirim çünkü bir kaç gündür kabuslarım bitmek bilmiyorum bknz.:

Sergi oluyor fotoğraflar benim fotoğraflarım değil.

Sergi oluyor ama tarih yanlış tarih ve gelenler benim misafirlerim değil.

Sergi oluyor herkes düğünlük tek omuz abiye elbise giymiş.

Sergi oluyor ve insanlar cola içiyor. (gerçi bunun neresi kabus bilemedim ama öyle!)

Bu aralar benim halim böyle işte. Garip. Uykusuz. Mutlu.

Serginin açılışını Almanya'da yapmak istedim.

Yani ilk bana ait olan serginin heyecanını yaşamayı orada tercih ettim. Çünkü herşeyin başladığı yer orası. Orası benim doğduğum, büyüdüğüm ve beni ben yapan ülke. Hani insanlar devam etmek icin terk eder ya, işte benim icin Almanya öyle bir yer. Devam etmek icin terk edip ve geriye dönüp baktığım yer orası.

Almanya sergisi bittikten sonra aldığım güzel mailler sonrası İstanbul'da da cocktail tarzında bir açılış yapmaya karar verdim veya verdilirdim. Detaylar netleştikce daha fazla ayrıntı paylaşabilirim. Şimdi bu iki özel ülke için sabırsızlanıyorum.

İçim gıcıklanıyor. Sırıtıyorum.

Sende gelir misin bilmem...ama gelirsen nasıl sırıttıgımı sanada gösteririm :)

Okyanusun içinde eğitimli köpek balıkları var, korkma bizi ısırmazlar.

2011-10-18T15:36:00.000+02:00

demiştim ki: ''Keşke bir disko topu olsaydım, tüm renkler bende olsaydı, dönseydim ve dönerken başım dönmeseydi, herkes ayaklarımın altında saçma sapan hareketler yapsaydı ve bunun adı dans olsaydı. Ben bir dansın sebebi olsaydım.''

Bazı heyecanlarımı durduramıyorum.
Dünden beri, bir yıl sonrasına planladığım bir sergiyi, ani bir kararla öne çektim.

Ve bir yıl içersinde hazırlanabileceğim bu sergiye, şimdi bir kaç ay içersinde hazırlanmam gerekiyor. Bu çok mu dert? Hayır değil. Tam tersine bu aslında çok daha iyi oldu böyle.

Çünkü bu tıpkı erken doğum gibi olsada, birşey olacaksa, o birşey ne zaman istiyorsa geliyor, kendi kafasına göre. Bana sormuyor. Ve aslında benim beynimden doğuyor. Bir beyin annesi olup gidiyorum.

O kadar heyecanlandım ki, dans etmem gerekti. O zaman dans et dedi.
Edemedim o anda. Çok fazla geldi. Duygu yogunlugu. Akşam yorgunluktan acaip uykum gelmiş olsa bile, uyuyamadım. Yattım kalktım, tekrar yattım ve tekrar kalktım.

Neyse sabaha doğru uyuyabildim. İş bu ya, herkeste erkenden yattı.
Gözlerimizi kapatıyoruz, hayaller kuruyoruz...sonra bir yere varıyoruz ki sorma gitsin.
Birlikte, bir kaç kişiyle.

Aklım öyle yerlerde ki, sıra gelmiyor. Böyle bir durumda acaip rüyalar görüyorum.
Etkisinden kurtulamıyorum gün boyu.

Mesela bir gece, masmavi bir okyanusun içindeyiz. O kadar aşağlardayız ki, yukarıya doğru bakınca günışığını ve bir kaç köpek balığını görüyoruz. Ben ve biz korkmuyoruz, eğitimli köpek balıkları onlar diyorum. Okyanusun içindeyiz etrafımız kocaman ve masmavi. yüzüyoruz. Üstümüzde giysiler. Ağırlaşmıyor. Hafif. Saçım uçuyor okyanusun altında. Ve en güzeli nefes alıyoruz, konuşuyoruz.

Ve sonra o okyanus kocaman bir havuza dönüşüyor, havuzun en derininde kapılar var. Camdan. Dışardan bizi izliyorlar, sıra bekliyorlar. İnsanlar. Onlarda okyanus tipli havuzun altında nefes almak istiyor. Ben çıkıyorum havuzdan. Ama havuzun en derin yerinden çıkıyorum. Yani su üstüne çıkmıyorum. İnsanların yanından geçiyorum.

Rüya bu, başka bir boyuta geçiyor.
Ama ne zaman rüyamda masmavi deniz görsem, içim rahatlar.
Denizin üzerinden uçmuştum bir keresinde. Veya denizin üzerinde yürümüştüm.
Güzel ve ürkütücülüğü bir anda hissediyorum o an.

Anlamlarına gelince, rüya tabirlerine bakmam. İnanmam.
Hislerime güvenirim. Ve bu sabah güzel hislerle uyandım.

NOT: işte birde ufak güzel bir haber. sergi için hazırlık içersindeyim. güzelim, acaip güzel.

Hayatı kutluyorum.

2011-10-06T00:04:00.000+02:00

Kundura, İskarpin, Pabuç, Ayakkabı ve daha niceleri.

2011-09-28T11:44:00.000+02:00

Türkiye'ye geleli sanırım artık çok oldu. Yani artık Türkiye'de yaşıyorum diyebiliyorum.
Bknz: ''Artık Türkiye'de yaşıyorum''

Türkiye'nin en büyük sorunlarından biri 41 numara.
41 numarayla çok büyük sorunu var Türkiyenin.
Sevmiyor, sevemiyor bir şekilde.

Mesela 41 numara ayakkabı giyen kadınları hiç düşünmüyor.
Hani nerede eşitlik filan. En son kendimi erkek reyonunda spor ayakkabısı ararken buldum.
Orda da ayyakabıcı ''erkek ayyakabı numarası 42den başlıyor'' demesin mi?
Ayakkabıların başıma yıkıldığı andır.

Buraya geldigimden beri kimseyi 41 numara giydigime inandıramadım.
Çünkü ayaklarım öyle ayı patisi gibi değil, ince ve uzun.
İşte sırf bu ince uzun olmalarından dolayı herkes YOK OHA UUU İİİAAA bGLAJFA gibi şeyler dedi durdu bana.

Hatta en son ümidimi ''Size 39da olur - kalıbı geniş'' dendiginde kesmiştim.
Ve tam 1 bucuk yıldır ayakkabımı Almanyadan alıyorum.

Türkiye'de hic mi yok?
Var elbette, hic denk gelmedim ayrı.
40. 40dan sonra duruyor. Devamı gelmiyor.
Eh zorlada kırk olmuyor ayakcıklarıma.

Neyse, artık vakit bulamadıgım icin, herşeyden bir haber dolaşırken etrafda, bir gün yine blog günü ilan ettim kendime ve vintagebiscuit'e uğradım...

Sonra ne mi oldu...kız meğersem 41 giyiyormuş ve ayakkabılarından ve bir çok giysisinden bıkmış satışa çıkarmış ( Bknz: biscuitkundura ).

Hayatım değiştiği anlardan biri oldu. Evren duydu sesimi.
Resmen saldırdım. Ve saldırış sonrası bu güzel ayakkabılar benim oldu.
Oda yetmiyormuş gibi, güzel bir kitapta bonusum oldu.

39 numara değil. 40 numara değil. Tam tamına 4BiiiiiiiiiRRR numara.

Çok mutlu oldum. Giydim. Çuk. Daha da söze gerek yok.

special thanks: KunduraBiscuit

Bira Kokusu.

2011-09-22T17:12:00.000+02:00

İşte sabahın köründe, yaklaşık 7 bucuk civarı camdan baktığımda...
bir mesafe fark ettim ki, etmez olaydım.

2 sokak arkamda neler oluyorsa, 2 sokak önümde de olan aynısı olabilir miydi?
2 sokak arkamda olan şeylerden bahsedecek olursam, basit.

3 kadın yaslanmış arabaya, bekliyor.
Biri kahkaha atıyor. Sonra bir araba duruyor...gerisi belli.
Durum bu.

2 sokak önümde ise, geniş bir barlar sokağı.
Çok neşeliler. İçmek yakışıyor. Ben onların arasında aslında sadece Kordon'a ulaşmak istiyorum. Kahkahalar, bakışlar, dökülen içkiler, kalabalık, dikilen insan, oturan insan, dans edenler, biri şarkı söylüyor, öteki gülümsüyor...ben aralarından geçiyorum.
Temas etmeden olmuyor. Çünkü elini kolunu sallaya sallaya geçmek imkansız.
Suratlar, ifadeler, kadın parfümü, erkek parfümü, karışık kokular,...ve aslında ben sadece kordona ulaşmak istiyorum. Ama hala barlar sokağındayım. Birayla göz göze geliyoruz.
Soğuk, belli. Damla damla olmuş cam. Ben...İçmiyorum, çünkü ertesi gün ki çekimi güzel kafayla gitmeyi göze alamıyorum.

Bir şekilde telefonum çalıyor, bakmadan, kimin aradığını görmeden, tek şey geçiyor aklımdan...umarım arayan o'dur. Bir yerlerden telefonum çıkıyor, elim telefonda, gözüm ekranda. Numarayı tanımıyorum. O aramıyor. Meşgule atıyorum.

Telefon elimde, elim bir yerlerde. Telefon kayboluyor.

Tanımadığım bir numara akşam saat 01:12'de, cidden ne diye arar ki...
Merak etmiyorum.

Sen aramayınca, telefonu meşgule atıyorum...
DIT DIT DIT.

Bazen insan sadece bir geri dönüşüm çöpü gibidir.

2011-09-19T14:31:00.000+02:00

o yollarda, sahilde, sokak arasında kimlerle karşılaştım, görüştüm, buluştum bilemezsin.
bende bilemezdim. insan bir ayda kaç kişi ile tanışabilir?
peki ya bir yılda? insanlarla tanışmak, çöp atmak gibi.
kimisine bakarsın, geri dönüşümlü oluyor.
tekrar seni buluyor.

ben gemilerde en cok neyi severim bilir misin?
hani gemiden aşağa bakarsın ya, dalga hız ve rüzgarı görürsün orada.
hatta şu üstteki fotoğrafta solda gördüğün şeydir o.
bazen bi balık atlar yine dalar...
işte ben gemide en cok aşağa bakıp transa geçmeyi severim.

o nasıl bir renktir öyle.
o nasıl bir uçup gitmektir.
rüzgar nasıl bir şeydir.

sonra limanda inerim, herkesle birlikte...
kimisi martı, kimisi can simidi. canım başka şeyler çeker.
aradığım bir şey var, bir şeyler.
yeniler. değişken. yoksa değişgen miydi?
çok karışıtırıyorum bu aralar.

öyle heyecanlar var ki midemde, ağzıma açmaya korkuyorum.
çünkü açsam içimden uçan bir heyecan ejderhası çıkacak ve ateş saçacak ortaya.
yani midemde kelebekler uçuş uçuş modu yalan.
boğazımda ki düğümde bildigim gemi halatı.
kalbim ise bildigin dalgalı. hatta bazen kalbimden bir balık atlıyor dilime ve çırpınıyor orada.
ben dayanamayıp yutuyorum...belki tükürsem, belki...ama yok.
olmuyor.

bu hafta evimdeyim. evimizdeyiz.
mutfak yine iki kişilik.
hatta çatal bıcaklar çift.
ama bu ev okyanus gibi. çok geniş. kıtaları var.
karaları. bazen tekne, bazen yat, bazen gemiyiz bizde.
ama üzerimizde hep tuzlu bir tat. yani çabuk bozulmayalım diye.
okyanus gibi bir evdeyiz. ama sadece bir kez balık pişirdik bu evde.

son bulunduğum şehir, izmir.
beni en çok izmir bitirdi.
hani hayat katmıştı aslında, ama o şehir bir şekilde fena halde bitirdi beni.
baba memleketi diye demiyorum...ama hamak gibi bir hayattan geliyorum.

uzak

2011-08-26T14:51:00.000+02:00

uzak olmakta böyle birşey bazen işte.

sembolik.

kapıyorum gözlerimi ve bir kartpostal yazıyorum. hoşcakal diyor sonunda...bakıyorum boş boş...o tam olarak ne demek oluyor? veya ne diyor ya?

Kendine geri dönüş meselesi.

2011-08-06T11:34:00.000+02:00

temmuz'u severdim de, auğstos'da tatil yapmaya bayılırdım.
şimdi hayat pek bir organik.
zeytin, nane, maydonoz, balık...

Bundan tam 10 yıl önce sevdiğim bir insan vardı.

2011-07-24T00:01:00.002+02:00

fotoğraf tam 10 yıl önce çekildi.
ben 16 yaşındaydım. kuzenim 17. bu en sevdigim fotoğraflarımdan biri.
hatta bu en sevdigim tatil fotoğrafım. bu yıl tekrar aynı yerde tatil yapma imkanımız olacak. ve ben yine onu kızdırmayı başarıp, beni omuzlarını almasını sağlicam. daha sonrada beni denize atacak, üzerimdeki giysilere aldırış etmeden. tıpkı 10 yıl önce bu fotograf sonrası olduğu gibi...temmuz çocuğu...yaz çocuğu...aslan.

bu nasıl birşeydir...zaman yani.
o kavram - o boyut. balon gibi. köpük. sabun köpüğü gibi.
hani sabun köpüğü renkli olur ya. görürsün, mavi pembe yeşil ic ice girmiştir.
sonra o renkler döner durur köpügün cevresinde. büyüleyici.

zaman da öyle bana göre.
sonra bir gün puk diyor patlıyor. tüm renkler boşlukta kayboluyor.
hani sabun köpüğü puk der ya patlatınca. demez mi yoksa?

bu zaman kavramını düşününce, arkadaşım ve ben, yakında gireceğimiz yeni yaşlardan bahsettik.
ikimizde aslan burcu oldugumuzdan, odak noktası neredeyse biz oraya gidiyor gibiydik.
ve ben onun söylediklerini düşününce, birden birşey fark ettim:

geride biraktıgım bir 10 yıl vardı.
hayır. 11 yaşına girecegimden değil!
cok iyi hatırladıgım ve o 10 yıl içersinde değişen saç baş ve fikirlerim vardı.

dayanamayıp ona, yeni yaşından, yani 27 sayısından/yaşından hoşlanmadığından dolayı, şunları yazdım:

''bir bakacaksın 10 sene olmuş. Kaldı ki bundan 10 sene öncesini hatırlamaya çalış. Artık çocukluk dönemin bitti. 10 sene önce 7 yaşında değil, tam olarak 17 yaşındaydın. Gençtin. Şimdi 27 yaşına girince 10 sene sonrasını bi düsün, 37 yaşında olacaksın. Belki bir cocuğun olacak belki iki...garip cok garip bence...

Bu yüzden bazı şeylerin üzerinden 1 yıl gectiyse, kim bilir daha ne duygular gecti bitti bununla birlikte.
neler oldu, neler başladı, neler bitti...zamanını ne ile kazandın ne ile harcadın...ama gecti, bir yıl bitti ve gecti. 26 bana da bir şekilde farklı geliyor...27 de güzel geliyor ah bana 20li olan her yaş güzel geliyor aslında. ve 30 yaş.

Gerçekten. Bu yüzden bence, kesin güzel olacak. Dopdolu bir 27 yıl diliyorum sana. Çünkü 20li yaşların hepsi bir şekilde güzeldir. Önünde artık kendin karar verecegin şeyler vardır. Bağımsızdır. Yaşını almışsındır gidiyorsundur...ve gitmek ne güzeldir - en güzel eylemdir''

Yani şöyle ki, bundan 10 yıl önce çocuk değildim, 16 yaşındaydım. Oysa daha dün çocuk gibiydim.
Veya daha az önce 16 yaşında girmemiş miydim? Bisiklet sürmeyi öğretmişlerdi ya hani bana? Daha dün değil miydi o?

Ne garip çok garip. Bu ne demek peki şimdi? Var ya deli birşey bu.

Aynı arkadaşıma dedigim gibi:

Bir şekilde o attıgın adım daha bir sert oluyor, fakat hayat daha bir kolay.
Cidden hayatı daha kolay buluyorum. İnsanları daha güzel.
Dilim daha bir yumşak. Her gün yeni bir heyecan gibi bana.
Anlayışım artıyor, sinirlerimi sindiriyorum, insan eliyorum.

Oysa bundan 10 yıl öncesini özlemedim mi sanıyorsun?
...16, 17, 18, 19, 20....
beni duyan 87 yaşına giricem sancak birazdan, ama 87 yaşında hayatı bu kadar derinden alabilecegimi sanmıyorum. bu yüzden şimdi önemli bunlar.

o onlu yaşlar ve biten şeyler.
yani garip değil mi bugüne kadar taşıyabildigin insanlar ve taşıyamadıkların.
bazen bir fotoğrafa bakıp, acaba şuanda ne yapıyor diye merak ettiklerim...ama asla ne yaptıklarını öğrenmek istemediklerim. çünkü bir şekilde herkes almış başını/yolunu gidiyor...ve o anlar sadece o fotograf karesinde varsalar, bu güzeldir. hayat devam etmektedir.

yıllardır beni görmeyen bir arkadaşım, beni çok özledigi icin benimle görüşmek istediginde, büyük bir içtenlikle red ettim. cidden, ona bahsetmek istemedim 5 yıl içersinde neler oldugunu, neler yaptıgımı...çünkü 5 yıl önce ki insanlar yoktu hayatımda. değişmişti, okul, şehir, iş, hayat...

yani onun hayatıda beni ilgilendirmedi bir şekilde işte. bazı şeylerin süresi vardır.
başlangıç tarihi gelir, başlar...sonra biter bir gün. o geçirdigim vakit onunla güzeldir. fakat bundan böyle bir şekilde ne ben onun hayatına sığabilirim, ne de o benimkisine. olmaz. sırıtır.

cocukken sokakta dondurman yere düştü diye zırlamak tamamken, 26 yaşında bunu yapınca nasıl sırıtıyorsa...
o insanın hayatında sırıtmak istemedim. daha dogrusu eğer görüşseydim - herşey yitircektim.
ona olan saygımı ve sevgimi. ve ben geçmişe bu ihaneti yapmak istemedim.
çünkü geçmişte olan biten herşeyi seviyorum.

şaşırdı.
ama sanırım sonunda anladı.

düşünsene, geçmişte sevdigin bir insanı hala seversin.
devam edersin sevmeye. hiç silmeden, güzeldi dersin, iyi insandı.
arada bir fotografına bakarak ona gülümsersin. veya aklına gelir, bir tebessüm edersin.

Vay be, 10 yıl olmuş dersin...sonra neyse'ye kalır kelimelerin.
Sevdigin bir insana yer verirsen anılarında. Bazen süresi geçen sensindir, bazen o'dur.
Ve bence bir anı olmakta cok güzeldir.
Birileri seni düşünür, seni anar. Birinin kalbinde 10 yıl öncesindir.
Sonra yıllar artar o 10 yıl bir bakmişsin 30 yıl olur vesaire.
Ama ne fark eder...çünkü aradan 30 yıl geçsede, sen birilerinin zihninde hala 7 yaşındasındır mesela.

Al al yanaklı kalakcasındır zihninde birilerinin.
Uzun veya kısa saçlı, esmer veya sarışın...sen 10 yıl önce nasıldıysan, seni hep öyle hatırlayacak görüşmediklerin. Bir fotografın kölesi olsanda - sen ona hep o fotograftan gülümserken, geçirdigin 10 yıl sıfırlancak.

Yani aslında birilerinin hayatında, hep çocuk, hep genç, hep ortayaşlı, hep kısa saçlı, hep uzun saçlı, hep delidolu, hep yanıktenli, hep o an nasılsan öyle kalacaksın.

işte şimdi bir yandan 10 yıl öncesini düşünüyorum.
ve 10 yıl sonrasını. geçmişten eminimde, gelecekten emin olmak mümkün olmuyor.
pişman değilim...hiç bir yılımdan pişman değilim.
ve bence bu en güzel yeni yaş hediyem, büyütecek birşey yok sadece bir sabun köpüğünden bahsediyorum ;)
PUK.

not: evet, 24 temmuz merhaba. bugün sayende 26 yaşındayım.

öptüm - bu şarkıyıda sana armağan ettim canım temmuz ay'ım.

--> öptüm <---

Ufak Metrekareli Home Office

2011-07-14T17:12:00.001+02:00

Yazmam gerekenler listesine baktım ve bir şekilde bir yerden başlamam gerekiyordu, hazır ofisimi toparlamışken - en derli toplu yerden başlayayım dedim.

Sürekli sayıkladığım şeyler arasında şunlar vardı,: güzel şeyler, güzel işler, o, bu şu derken...işin özeti şu ki, burası artık ufak bir interaktif ajans. Artık Grafik Tasarımcılığım, Fotoğrafcılıgım ve Yaratıcılığım hepsi bir çatı altında.

Kaç metrekare üzerinde onu bile bilmiyorum ama ufacık oldugu kesin. Ama kalbimde büyük büyük yerler kaplıyor. Daha öncede bir ajansta çalıştığımdan, evde çalışmanın ve ajansta çalışmanın eksi ve artılarını farkındayım.

Bana sorarsanız, evden çalışmak çok daha keyifli.

Zorlanırım diye düşünürdüm, fakat bu bir yılda yeterince sorumluluk sahibi ve hatta amma'da sorumluluk sahibi olduğumu fark ettim. Oysa ben, ''bunu asla yapamam'' diyenlerdendim. Sonra bir gün bir baktim, aylardan beri bu işi böyle sistematik bir şekilde götürüyorum. Sanırım Almanya'dan aldıgım o alman disiplini bunu sağladı.

Her gün, pazar haric (gerçi boş bir pazar günüm yok ki) , sabah en geç 7 bucukta uyanıyorum.

Ve saat 8de iş başındayım - çalışma saatleri 5e kadar sürmüyor ne yazık ki. Bazen daha uzun, bazen daha kısa - ama genellikle 8den önce işin bittigini görülmemiştir.

Çekimde, görüşmelerde veya şehirdışında değilsem, yani arada da olsa evimde olunca

- işte tam burdayım.

Home-Ofis'imde :)

Günün bir çok saati burada geçiyor.

Telefonla konuşurken yürürüm. Müzik hiç kesilmez.

Mesela şuanda şu çalıyor --> dimdimtrimtrim <--

Telefonda çaldı...evin içersinde yürüyüşe çıkmam lazım.

Haftasonu İstanbulda görüşürüz ;)

Az uyku. Cok rüya.

2011-07-14T08:22:00.000+02:00

bunu kayıt altına almalıyım. bir rüya gördüm.

iki gündür gördüğüm rüyaları anlatayım mi sana?

birincisi çok gerçekti. etkisinden gün boyu kurtulamadım.

yani orda dört kişiydik. yüksek bir yerde oturuyorduk.

yüzüme tek yanımda duran insan bakıyordu. diğerleri bakmıyordu.

sonra başkaları geldi, gece olmuş, geç olmus.

ama yazmış mevsim. çünkü çiçeklerden ve bol yeşillikten anladım onu.

birde üzerimde ne vardı hatırlamıyorum...

bir başkasının üzerinde kareli bir gömlek vardı.

kırmızılı mavili olabilir. öyleydi sanki.

yüzüme bakmıyordu. ama varlıgımdan haberdardı.

sonra arabaya bindik. 4 kişiydik.

kimse bana bakmıyordu, kuzenim haric.

diğer 3 kişi onun arkadaşlarıydı ve ben içlerinden tek birisini tanıyordum.

arabaya bindik. yüzüme bakmayan insanlarla başbaşa kaldık.

ve içimi bir huzur kapladı.

yüzüme bakmıyorlar diye sinirlenmiyordum.

çünkü dedim ya, onlar benim varlıgımdan haberdardı. bu yüzden bir önemi yoktu.

ne olursa olsun, bana hep iyi davranacaklardı.

çok sevinmistim. huzur dolu uyandım.

onları tanımıyordum. gün içersinde, rüyamdan bir kesit sürekli aklıma geliyordu.

ama tamamlıyamıyordum. ve aniden...kim oldugunu anladım, kareli gömleklinin.

ve bedenime huzur aktı.

ikinci rüyam, yani bugün gördügüm rüyayı ise çok ilginc buldum.

bir fotoğraf karesi. güzel, yine yeşillik var, denizde vardı sanki.

biri o fotograf karesini tutuyor. ben kim oldugunu görmüyorum, cünkü hayata fotografın içinden bakıyorum. evet aynen öyle, ben karenin icinde yaşıyorum. sağa gidiyorum, sola gidiyorum fakat karenin boyutu kadarım. fotografın yakaladıgı alan benim hareket alanım.

karenin icinde yaşıyorum. dışarsını görmüyorum. yani beni, fotograf karesini, kim tutuyor kim bakıyor görmüyorum...ama resmen o karenin icinde yaşıyorum.

şimdi ise arşivimde o kareyi arıyorum. ama bulamam asla - biliyorum.

çünkü karenin sahibi ben değilim.

Bedenim burdaysa, ruhum nerede acaba?

2011-07-12T12:28:00.001+02:00

farklı bir alemde, yani hayal ederken bile dokunabilmekten bahsedince...
ne kadar ufku geniş bir beyine sahip diye düşünmüstüm.
onun icin fark etmiyordu, istedigi herşeyi, her kişiyi hayal edebiliyor ve diledigince yanında tutabiliyordu.
artık yanlız kalsa bile, aslında hicte bile değildi.
yani o hayal dünyasında yarattığı şeye çok özenmiştim.

bugün ilk kez hayal ederek dokundum. ve inanılmaz bir duyguydu.
bu öyle bildigimiz bir hayal değil. cidden şimdiyi terk ediş gibi.
beden olarak var, ama ruhen uçup gitmiş gibi.

farklı bir alemde, yolumuz kesiştiğinde...
nasıl heyecanlandım, dondum kaldım.
çünkü sarılsam acaba yine uçup gider miydi ki?

kelebeği sevmek gibiydi. sonra üfledim ben onu.
rüzgarla birlikte uçtu gitti. denizi cok severdi.
ve bir kelebek, denize atlayarak intihar etti.

Temmuz kokusu.

2011-07-07T23:15:00.000+02:00

aslında cok dinlenik olmam gerekiyor.
ama değilim. kafam dolu dolu.
kulaklarımda akıyor kelimeler.

bu balon, aslında pemde değil, kırmızı.
bu görmüş oldugumuz ufak bir kutlama, ama herhangi bir yıldönümü değil.
aslında balonun üzerinde de cok güzel birşey yazıyor.
ama şimdi değil...

temmuz. ben temmuzu severim.
balonu sevdigim kadar severim.
yok illa ki doğum günüm oldugundan değil...
temmuz öyle bir ay ki tüm duyguları içinde taşıyor.
ben her yaşımda temmuzu doya doya yaşarım.

sabırsızlıklar, özlemler, sevgiler, ayrılıklar, gözyaşı, mutluluklar, kavuşmalar ve daha çok şeyi taşır temmuz. temmuz bir yandan aslandır diğer yandan yengec.
aslında burclarla bir sorunum yok. auğstossuz yaşıyaman bir temmuz vardır.
en sevdiğim iki aydır, ama en cok temmuzdur, en çoşkulu auğstos.
aslında auğstos bana acı verir. cok fazla anlam yüklüdür.
büyüktür. sanırım üst üste 31 sayan 2 ay olunca - o bir sayı delirtir insanı.

auğstos bence işte tamda böyle bir aydır.
deli olursun.
temmuzu seversin, auğstosa aşık olursun, eylülde nazikleşir herşey...sonrası bildigimiz 12 ay mevzusu.

sevdigim 3 ay.
ama temmuz, sen ne güzelsin.

bu yıl temmuz, sıcaksın, nemli, arada bir yağmursun.
gelinsin, damatsın...ve sonunda doğum günümsün sen temmuz.
arada anımsadıgım güzel insansın. berektlisin.
sen cok kez istanbul ve bir kez ankarasın. ucak dolusu avuntusun.
uzaksın, yakınsın...hiç çıkmaksızın aklımdasın.
ve temmuz iyi ki varsin.

istanbul, büyükada ve ankara...haftasonu merhaba.

İnsan Noktası.

2011-06-30T15:47:00.000+02:00

Bak arada bir böyle olur bana.
Hayat aşırı gelmeye başlayınca, sevinirim.

Bazen öleceğimi sanırım, hani daha fazla hareket etmezsem ölürüm gibi.
Veya sarhoşsun ve bir uyursan bir daha uyanamazsın gibi.Hani sarhoşları uyutmazlar ya, biraz ayılasıya kadar. Böyle sanki.

Sonra onca yeni şeyler oluyor, doğuyor, teknoloji, keşif, belgeseller, herkes heyecanlı
- ama ya benim haberim yoksa. Yeniliklerden bi haber olma. Ya hayatı takip edemezsem?
Kaçırırsam hayatı? Kalırsam öyle, bakarsam ardından?

Mesela bensiz olan bir sürü şeyler var. Sonra ben o hayatlara dahil oluyorum, iyi oluyor.
Peki ya dahil olmadıklarım? Yani kaçırdıklarım. Benim mutlaka bilmem gereken ama bir türlü bilemediklerim.
Fazla bilgi, depo. Depo. Dep-o.

Evet bir bilgi deposuna ihtiyacım olmalı herhalde.
Sonra yoldan geçerken tüm herşeyleri depolayıp, eve gelince gözden geçireyim.
Lazım olanları kullanayım, lazım olmayanları çöpe mi? Peki ama ya bilmedigim birşeyi gereksiz görüyorsam ve o şey hiçte gereksiz değilse?!

Mesela ne kadar cok müzik var sevdigim ama bilmedigim.
Ne kadar cok elbise, çiçek, manzara, insan...mesela ben aslında ufacık tefecigim - çünkü uçaktan tepenizden aşağa baktığımda aslında bir hiç gibiyim. Evet nokta mevzusu. Ben bir noktayım ve yuvarlak bir yüzüm var.
Noktayım lan ben.

Evet insanoktası. Karıncalar, görünmeyen öcük böcükler.
Sağlığım yitirmemek adına sıyrılmalıyım tüm bu ''uzay sonsuz gezegen apayrı bir dert'' düşüncesinden.
Her gün bir elma ve bir insan. Sağlık için elma ise, yıllardır yedigim elmalardan sayesinde mi hastalan mıyorum hemen? Peki ya insan? Benim bir depom olsa, oraya insanları depolasam?
Diktatör mü olurum?

Mesela şuanda burdayım, fakat ya başka bir yerde olmam gerekiyorsa.
Doğru zamanda, doğru yerde, doğrularla. Peki ben şuan hangi zaman dilimindeyim?
Şimdi? Ama anında geçen bir şimdi var? Gelecek - bir saniye sonra geçiyor.
Bu düşünceler beni çok yoruyor, bu yüzden oraya gidince, orasını şimdi boşver çünkü gelince gelecek zaten hemen yine bitecek, ...koptum...yani gelince oraya, her anımı değerleniriyorum.
Televizyonumuz bu yüzden yok anlıyor musun. Bu yüzden uykusuz iki gece gecirmem sorun olmuyor.
Çünkü uyudugum her saniye birileri bensiz birşeyler keşfediyor.
Yeter.
Git artık. Bit.

Seni seviyorum sokak. Seni seviyorum sokakta ki insan. Seni seviyorum insan sesleri.
Seviyorum genel olarak bu aralar herşeyi.

Bence hayatımızda hep bir fon müziği eksik.

2011-06-24T08:43:00.000+02:00

Radyasyon sen nelere Mutasyonsun

2011-06-23T19:03:00.001+02:00

7 bucuk saattir ucak, otobüs ve konaklama organizasyonu yapiyorum.
Hava sirketlerinin ne zaman nereye uctuklarini biliyor, Türkiye ici aktarmanin ne kadar sacma bir uygulama oldugunu düsünür oldum. Bir ücgenini icindeyim diye düsünürken (Istanbul/Ankara/Samsun/Ankara/Istanbul), araya Izmir ve Bursanin girmesi ile birlikte cosmus durumdayim.

Kafam helium yutmus gibi, ince ince sesler geliyor.
Birazdan kendimi disari aticam, cünkü eger atmazsam gercekten radyasyon isinlarindan dolayi patlayabilirim. Hatta sanirim cocugum olursa bir gün, radyasyon genlerini tasidigim icin artik, dalgali sacli veya dalgali tenli olmasi yüksek.

Bir otel günde kac kez fiyat degistirebilir sorusuna su yaniti vermek istiyorum:
3 kez.

60 EURO
70 EURO
100 EURO

bahtimiza hangisi cikarsa artik.
Ayrica yurticinden birisi aradiginda hala fiyatlari Euro bazinda vermeleride ayri bir cinnetlik.
Adam gibi TL`ye cevir iste, görende bizi Avrupa Birligine girdikte bir tek Euromuz eksik sancak.

Cidden sinirlerim tepemde.
Radyasyon isinlarina maruz kalmam bir yana, bugün ki telefon trafigim, Istanbul trafigine meydan okuyabilir. Onca telefon konusmasi ve sonucunda döktügüm terin, kosubandindan kosupta dökülen terin bir tutulmasida beni ayriyetten saskinliga ugratti.

En son biraktigimda kendimi, fotografciydim - oysa bugün bir maratona hazirlandigimi fark ettim.
Haziranda ki yogunluk bir kenara, Temmuz ayinda 9 dogurup tekrardan dogma ihtimali veriyorum kendime. Bir kac tane bos günüm kaldi. Artik dolu günleri saymiyorum. Bos günleri saymak daha kolay oldu. Bundan sikayetci degilim elbette. Fakat 48 saat icersinde 3 sehir degistirecek olmam beni hayli bir strese sokuyor.

7 Redd Bull kalp krizi riskini tasiyor diye 6 Redd Bull icersin sende diyen vatandas, eksik olma sen e mi!
Ayakta durabilmem icin önerisi olan varsa - seve seve...fakat koca kari önerileri simdilik kenarda dursun.

Simdi deniz kenarina inip, ufak bir yürüyüs yapsam...hatta kactim...tamda ordayim, denizin dibinde, ayaklarimda icinde ;)

Merhaba Yastik!

2011-06-17T01:21:00.000+02:00

suanda gök mavisi, yok acik mavi veya bebek mavisi bir yastiga dayadim sirtimi ve dinliyorum.
balkondan sesler geliyor.
ev kalabalik.
ben en dip odadayim. bundan daha dip bir oda yok. odanin icinde baska bir oda daha var.
yani bir odanin icinde iki kapi var.
ev kalabalik.
kavun artiklari, dolu kültablasi, dibi kurumus kahve fincanlari, acilmis siseler ve yilbasindan beri duran whisky sisesi. sanirim o yilbasina daha kadar duracak orda.
sonra sohbet - kelimeler - kahkaha.
ben onlari dinliyorum. bir kac saat sonra evimi terk edicekler.
odalar bosalcak. sesler kesilcek.
simdi gitmenin degilde kalmanin ne olduguni algiliyorum.
fena.
ama gidenlerle bende gidiyorum sadece dönüsüm tek olacak.

bir kac saat sonra, diger kalabalikla birlikte bende gidiyorum istanbula.
bu kez hem 2 gün tatil, hemde cekimler.
yani 2 gün cekim, 2 gün tatil.
ve bu iki tatil günü icin, 2 bikini aldim yanima.
cünkü 2 günde farkli giyinme ihtimalim olsun.
cünkü neden? tatil modu oldugu icin.
halbuki temmuz 20 gelmeden - bir sekilde yazda gelmiyor bana göre.
ne zaman ki temmuz 20 mi oluyor 9 eylüle kadar yaz benim icin.
bu tarihler özel tarihlerde degil. sadece yillarin verdigi bir aliskanlik.
bazen 20 temmuz augstos basinida bulabiliyordu.

bir kac saat sonra uyandigimda, harala gürele, kosturmaca, ucak. fiyuuuwww baska bir sehir,
otobüs, otel ve sonunda merhaba.

fakat simdi iyi geceler yastik...bak gözlerime uyku sürdüler cünkü nasilda kapanmak isterler.

ıslık sesi

2011-06-13T20:40:00.000+02:00

mutlu olunca ıslık çalan birisi.
aklına gelen her çeşit melodiler, şarkılar...
ıslıklar geldi kulağıma doğru.
girdi beynime, mutluluğun içinde bende vardım artık.
ıslık kulağımdan beynime doğru ilerlerdi.
ve her bir hücreme yayıldı ve bir tebessüme dönüştü o ıslık.
dudaklarımdaydı mutlulugu.

Balkon Şarkısı

2011-06-11T14:43:00.000+02:00

dilimden düşmeyen bir sezen aksu var.

düşsün istemiyorum - düşerse kırılır diye korkuyorum.

ayrıca kendimi hafiften bir türk filminde hissediyorum.

balkonumda da çiçekler varmış.

İstanbul - the City of Sultans

2011-06-04T12:53:00.001+02:00

Sanırım ben bir minyatür olmak istiyorum.

Hatta bundan daha güzel başka birşey olunmaz gibi...çünkü minyatür o kadar detay içeriyor ki;

bir insanı tanımak ve sevmek icin anca onun minyatüründen geçmek gerekiyor.

Gibi. Sanki.

...ne mi demek istiyorum? --> Taner Alakuş ve 10 usta öğrenci <--

2 top dondurma yüzebilir mi?

2011-06-03T11:41:00.000+02:00

Önce ki Çanakkaleyi özledim, seviyorum başkada kimseyi sevmem postumdan sonra, birde fotoğraflarını ekledim, - herkeste haliyle aynı etkiyi bırakmayabilir, sonuçta ben Çanakkaleyi orda ki yaşadığım şeylerle seviyorum. Bu yüzden çektigim bir asfaltın aslında sadece asfalt olmadıgını ve oraya atılan bir adım ile birlikte bir sürü farklı şeylerin daha atıldıgını farkında olduğum için...

Çanakkale aşkımdan bahsede bahsede iyice bayık duruma düşürmek istemiyorum olayı.

Farklı bir konu var bir kac gündür aklımda. Düşündükce tepemi attıran.

Blog sayfamda, sevdigim insanlara takılmayı seviyorum. Onlara şakadan çemkirmeyi ve olayları abartılı anlatarak işin içine espiriyi katmayı seviyorum. Bu insanlarda bunu biliyorlar. Bilemeyen ise, en geç beni tanıdıktan sonra anlıyor, bunlardan biride Seyhan :)

Nadiren ciddi bir eleştiride bulunuyorum veya birilerini burada kınadıgımı düşünüyorum.

Fakat geçen hafta şahit oldugum bir olay sonrası, cidden buraya ilan etmeden yaşayamayacagımı düşünüyorum artık.

Çanakkeleden Eceabata geçmek icin vapur bekliyorum. Hatta hava o kadar güzeldi ki, vapuru iki kez göz göre göre kaçırdım. Kordonda ki banklar cok geniş ve uzun, rahatca 6 kişi oturabilir.

Ben tek oturuyordum. Arada gelen geçenlerin fotograflarını cekiyordum, güneş vardı...güneşleniyordum, insanları izliyordum - herkes mutlu gözüküyordu. Yaşlı amcalar ve dedeler takmışlar fötrlerini, yaşlı amca parfümleri sarmış etrafı...kadınlar ellerinde pazar torbaları...ve bir sürü gelen giden. Güzel bir gündü işte. Yanıma bir müddet sonra bir çift geldi. Birbirleriyle olan iletişimlerini sevdim. Ne onlar benimle, ne de ben onlarla ilgileniyordum - haliyle yanımda oturdukları icin, sohbetlerine şahit oluyordum. Fakat herkes kendi havasında. Bu Çanakkalede genel bir durum. Herkes kendi havasında. Bu yüzden ilk etapta gelenler, ne umursamaz bir milletsiniz der.

Çift yanımda oturuyor, benimle birlikte vapuru bekliyor...

Sonra uzaktan bir cift daha belirdi, dondurma yiyorlar. Hava güzel, insanlar güzel, herkes aşık - oh cidden huzurun icinde yüzüyor gibiydim ki...sonra dondurmalı çift önümüzde durdu.

Bize sırtlarını döndüler ve denize doğru baktılar. Ben sanıyorum ki, yosunları filan izliyorlar herhalde, sürekli yere baktıkları icin...birden kızdan mıymıymıy sesler gelmeye başlayınca, ha dedim kavga edicekler...birden kız sanki elinde top varmış gibi, kolunu yukarı kaldırarak henüz daha yarılanmamış dondurmasını denize fırlattı. ŞLOP sesi geldi resmen. O kadar şaşırdım ki ''A-aa'' diye kaldım.

Erkek sevgili, ''niye attın ki şimdi denize?'' diye sordu.

Kızın cevabı: ''Elime damlıyorduuuu dondurmaaawww'' dedi.

Resmen bunu dedi. Dondurmawın ne oldugunu bilmiyordum, ama sanırım dondurmadan bahsediyordu.

!!! O an bu kıza birisi yalamayi mı öğretmesi gerek diye düşünmedim değil. !!!

Yanımda oturan çift, hem şaşırdı hemde benim gibi sinirlendi. Biz birlikte Aa-a, cıkcık derken...kız bize doğru döndü ve benim ağzımdan cıkan ''APTAL!'' kelimesini resmen dudaklarımdan okudu. Daha sonra 3 kişinin kaşları catık bir şekilde onu izlemesinden rahatsız olmuş olacak ki, bir an önce ordan gitmek istedi.

Ben aşırı, deli dolu greenpeace'ci değilim, fakat kendi aptalıgımdan dolayıda ortalıgı kirletende değilim.

Ufak bir cocuk bile yedigi cipsin poşetini çöpe atmayı akıl edebiliyorsa, dondurmanın denizde yüzemeyecegini daha sonrada havluya sarınıp kurulanıp tekrar dondurmacıya dönemeyecigini akıl edebiliyordur diye düşünüyorum.

Düşünemiyorsa ve sırf eli 5 dak. yapış yapış olmasını kaldıramıyorsa, o halde ya külahta dondurma yemeyecek yada tamamen yemekten vazgecicek. Bu ikisinden birini tercih edemiyorsa, aptal olmaktan kacınamayacak...Bilmiyorum ne düşündü, tuzlu denizi tatlandırmak mi istedi? Kaldı ki kocaman Marmara Denizi 2 top dondurmadan tatlanmazdı ki be güzelim...Üzgünüm. Yok değilim. Aslında sinirliyim. Çünkü deniz bize tüm güzelligini sunarken, bir kaç aptal yüzünden saçma sapan bir hale gelmesinden dolayı korkuyor olabilirim. Kaldı ki...keşke sırf dondurmalar atılsa denize...farkındayım. Ama şimdi...üzgünde değilim, sinirimde az da olsa geçti.

Denizi ve dondurmayı düşünmedigim sürece, gayette iyiyim...

Ali ile Aylin tatilde değilken!

2011-06-01T16:52:00.000+02:00

Mesela yazmadıkca, anlatacaklarım coğalıyor ya...sonra eskiyorlar...eskidikleri icinde yenileri üzerine konuyor. Sonra ben yazmadıkca, hep üstüne üstüne ekleniyor - notlarıma bakıyorum, nerden başlamam gerekiyordu? Emin değilim artık. Oysa notlar bariz ortada, Mart diyor.

Bugün Hazirana girdik.

Yaz artık iyice geldi. Ev terliklerim bile parmak arası oldu.

Çilek kokusu her evden gelen...ama en güzeli pencereler açık...kapılar fora.

Sesler geliyor ya, evlerden - sanıyordum...meğersem balkonda oturanlar varmış.

Ve ben yavaştan elbiselerimi giymeye başladım. Birde şu ayakkabılarla yürümeyi öğrenebilseydim, Alinin gazabına uğramasaydım mesela. O nasıl mı oldu, şöyle ki...

Geçen hafta Salı günü, Çırağan Sarayında, şahane bir Minyatür Sergisinin açılışı vardı.

Bende Zehra Akdenizin davetlisi olarak Cocktail'e Dilhan&Ali ile gittim.

Minyatür sergisine bu hafta içersinde değinecegim.

Takıldıgım ayrı bir nokta daha vardı, hayatıma giren o Ali'nin Cinali olmadığını kim ıspat edebilirdi?

Neyse biz Saraya giriş yaparken veya daha doğrusu yapmaya çalışırken benimde 24256 metrelik topuklu ayakkabılarım arnavut kaldırımlı yolda beni yarı yolda bıraktığında, yanımda bir Ali belirdi. Ali centilmenlikten koluma girdi diye düşünürken, ki ne kadar saçma, adamın karısı var bana niye centilmenlik yapsın!, meğersem tamamen korktugundan yapmış bu kola girme muhabettini.

O ayakkabılarla ufacıkta olsa, bir özgüvene sahiptim, Ali sağolsun yerle bir etti.

''Aylin, resmen yürüyemiyor gibi birşeysin!!!''

O anda yerle bir olmayı tercih ederdim belki ama Ali coktan koluma girmişti, ''BRRAAKKK, BEN YÜRÜRÜM'' diye çıkıştım, çünkü yüreyebildigimi sanıyordum - tam birakacak gibi oldu, gerçekle yüz yüze geldim, bu kezde ''BIRAKMA SAKINNN'' diye çıkıştım. Haliyle ne yapacagını şaşırdı - ayrıca kolum morarmak üzereydi. Baktım ufukta düz yollar vardı - allahım o ne kavuşmaydı.

Tamam allah razı olsun falan filan...ama kırmızı halıda olmasaydı, bütün geceyi sanırım Alinin kolunda geçircektim - insanlarda bana evli barklı adamlarla kol kola geziyor demez miydi? Derdi.

Peki ya Dilhan bu durum hakkında ne düşünürdü. Tamam gerçi oda diğer koluna girerdi belki. Fakat diğer kolunda da Ali benim 3622 kiloluk çantamı taşıyordu. Malum Mark heryere kolayca sığmıyor.

Peki Ali kimdi benim icin? Görevi neydi? Melekler ne için göndermişti?

İşte bu sorularla boğuştum durdum.

Belki insanların hakkımda ileri geri konuşmasını tercih edebilirdim, çünkü 5 gün boyunca Alinin durup durup gülmesine sebep olmaktan veya ''Aslında yürüyemiyorsun'' diyecektim ama çok kaba olur diye söylemedim'' demesinden daha iyi olurdu sanki...

Sergi sonrası, sigara molasında birde baktım ki sigaramda diğer çantamda kalmış ve ben yine Ali'ye muhtaç bir şekildeydim. Sigaramı bile yaktı adam.

Hep böyle olmaz mı zaten? En olmadık insanlara muhtaç kalmak. Neyse ki, bu Ali, öyle bir Ali değildi.

Çıkışımız taxiyle oldugundan dolayı, o Çırağın yokuşunu (bana göre orası yokuş) Alinin koluna girip çıkmak zorunda değildim.

Birde, ben senin blogunu okuyorum, ona göre diye beni tehdit etmez mi...

Eee? Yaniiii? Şimdi sen bu satırları okurken, ben çok uzakta olacagım icin - icim rahat - çemkirmek çok daha zevkli...muahahaha...kötü kadın aylin güldü, sünter yere düştü. TIP!

Akşam ise adama utanmadan, türk kahvesi yaptırdık. Neyse ki, Ali henüz fal bakamıyor - fakat cinli hikayeler anlatmakta üstüne tanımıyorum.

Ha bu tuhaf fotograflarımızı çeken Dilhan'a da teşekkür etmeyi düşünmüyorum acıkcası :)

Mantı işte, insanı duygusal kılıyor - açmasan bile - bir mantı sendromu yiyip bitiriyor insanı.

2011-05-26T17:58:00.000+02:00

Merhaba Mutfak,

yanıbaşımda birisi mantı açıyor. şaşkınım bu duruma, cidden çünkü aklıma mantı açmak hiç gelmemişti.
hala şaşkınım. çünkü hala mantı açma potansiyeli göremiyorum kendimde.
kaldı ki hazır mantılar neyime yetmiyor?

aslında birikmiş bir sürü şeylerim var, yaşadıklarım, çektiğim fotoğraflar, geziler ve arada nefes almak için gittigim ve çok az kişinin bu yerleri bildigi mekanlar.

şuanda istanbuldayım ve pazartesiye kadar bu durum böyle sürecek.
bu 10 gün içersinde 2 günüm çanakkalede geçti - ki bu yapabilecegim en güzel şeylerden biriydi.
huzur içinde yüzdüm durdum. 2 saat boyunca göz göre göre vapuru kaçırmak çok hoşuma gitti ve yanımda oturan bir çift ile birlikte denize dondurma atan kıza sövdük durduk.

çanakkalenin rüzgarı meşhur ya hani...zaten kafam karışıktı, saçlarımda karıştı birbirine.
uzadı birde saçlarım, hani düz fönlü severdik ama ben hiç düz taşımazdım ayrı konu.
yine dalgalı, yine kat kat...perçemlerim biçimsiz. kendi renginde. olduğu gibi.
ve aniden birşey fark ettim. arka saçlarımdan gözüken bir tel vardı. meğersem o tel saçımmış.
ve beyazmış. koparmadım - sanki cidden koparsam gerisi gelecek gibiydi.
önemli değil merhaba sevgili beyaz saçım. artık bende senin gibiyim, saçlarım ak düşmüstü.
ama gel gör ki - senden yine gencim.
tamam, bu kadar tebessüm yeterli.

çanakkale bu kez, dedigim gibi kocaman bir küp gibiydi, icinde huzur vardı o küpün bende içine düşmüstüm.
yüzüyordum. çanakkale hiç bir zaman kalacagim bir yer olamayacak - olmayacak demiyorum, olamayacak diyorum. ne olarak kalacagı hakkında da bir fikrim yok. sanırım her seferinde gidip gidip ve asla kalamayacagım bir yer olcak. içimde kalıcak belki ama en güzeli kalıcı olacak.

Hayat atlar ve istedigi ruhun üstüne çöker. Sıyrılamazsın. Yaşamak zorunda kalırsın.

2011-04-30T17:03:00.004+02:00

tamam, hayat böyle kabul ediyorum.

bunu derken bile tam olarak neyi kabul etmiş oluyorum ki...

hayatı mı?

o halde baştan alıyorum.

hayat derken? kastım nedir?

hayat şudur budur.

mutluluk, acı, hüzün, kahkaha, ölüm, nefes, deniz, toprak, gök, su, para, zengin, fakir, ayrılık, aşk, kilo, beyaz, siyah, ten, erkek, kadın, gay, homoseksüel...insan çıplaklığı. kemik.

hangisidir şimdi hayat? çeşitli hayatlardan sesleniyorlar.

sonra hayat budur mu? peki ama hangisidir?

bence çok zordur. hatta hayat budur diye birşey yoktur.

tamam, hayat böyle kabul ediyorum derken şimdi...

tam olarak kimin ve hangi hayatı ve neyi kastediyorsun?!

cidden bilmek istemiyorum.

Bence ''puahaha'' ile ''muahaha'' arasında gerçekten çok büyük fark var.

2011-04-26T14:27:00.005+02:00

bir iki insanlarla bir araya gelince, cidden gülmekten kendimi alamıyorum.

o yetmiyor, onlarsız bir yere gittigim zaman veya onlarsız yaşadığım zamanlarda bu gülme krizim devam ediyor. aklıma geliyorlar veya ben kendim aklıma geliyorum.

çünkü kendimi unutabiliyorum ben.

sonra bir ayci, klavyenin önüne eğilmiş öyle bir gülüyor ki, sandalyeden devriliyor.

az önce olduğu gibi mesela. veya o kişiye telefon açıp sesli sesli kahkaha atmaktan başka birşey yapamıyorum - ve telefonu kahkaha ata ata kapatıyorum.

kalabalık ortamda yanlız bulunmam gereken yerlerde de bulur bu durum beni.

otobüs mesela.

gülüyorum gülüyorum - durmuyor.

haliyle insanlar bana dönüp baktığı zaman

''şey oldu da'' diye kekeliyorum.

otobüs demişken, yarın günü birlik ankaradayım.

41 numaralı tek kişilik koltukta, (otobüsle gidiyorum ama lüksüm gayette yerindel)...gülme krizine girmek zorundayım. hooofff hayat gerçekten çok zor.

Silik bir not tutma şekli.

2011-04-23T15:30:00.003+02:00

Mart geldiğinde ben Ankaraya gitmiştim.

Aslında Almanya ya gidecektim, fakat öyle güzel geldi ki Mart hiç gidesim gelmedi.

Sonra Mart çalışmaları bitti, ben tam gidecektim bu kez yeni bir güzellik geldi.

Ben yine gitmedim. Mart çalışmaları devam etti.

2011 Mart.

Yeni gelişmelerin beni karşıladığı bir ay oldu.

Ayrıntılara daha sonra değinirim.

Mart bitmek bilmiyordu. Ve sonunda 30 Martta Almanya ya gidesim geldi.

Biletimi aldım ve gittim.

O yetmedi, Freiburg'u da altüst ettikten sonra, Fransa sınırında olan Colmar şehrinde akşam yemeği yedik.

Aslında yemek değildi yediğim, çok daha farklı şeylerle doydum ben.

Nisan 2011 - Colmar. Çok derin bir sohbet oldu. Bilmiyorum ama ruh sağlığımı biraz bozup birazda yerine getirdi. Oysa herşey gayette ''masumluk'' üzerine kurulmuş sözlerdi.

Karşımda kırmızı saçlı bir kadın, dinliyor. Sacmaladıkca daha cok dinliyor.

Neyse arada bir sigara yakıyor. Bende yakıyorum.

Sonra onun evinde kahveyi nasıl köpürtmem gerektigini tam öğreniyorum

- tekrar gitmem gerekiyor.

Zaten tam birşeyler olacakken, giderim. Huyum böyle.

Yani şimdi Stuttgartta bir sütkutusu buzdolabında kaldı.

Köpüğüde yok üstelik.

Olsun - belki ben yine gelirim. Belki bu kez mesutdemirle gelirim.

Hem ben onunla gelmesem bile, belki sen, ona ve bana gelirsin.

Evimizde o kadar çok yastık var ki. Başını koyarsın bir yere...ben üstüne battaniye örterim.

Özlemi alırım karşıma, onun saçları yine kırmızı olur ve derim ki:

''çok sinirlendim''

- ben suçu başka bir kadına atarken, o tüm suçun kendinde olduğunu savunur.

Nisan böyle başladı. Beni cok sarstı ve şaşırttı.

Sarsti derken, çok komik oldu bu. Yani sarsam güzel bir sarsmaydı.

Nisan devam ediyor, güzel haber ve gelişmelerle.

Arkadaşım evlendi, fotoğraflarını çektim. Güzeldi.

Gelinligi mi kıskandım yoksa cicegi mi bilemedim.

Sanırım mutlu olması beni rahatlattı.

Sonra onlar beni yemeğe çağırdıklarında, anladım ki, o 3 yaşından beri tanıdığım insan, aynı yani.

3 yaşında nasıl başladıysak öyle bitecekti.

Şimdi alıp onu kolundan çekip, dışarda hoplasam zıplasam yine aynı şekilde hoplar zıplardı.

Nisanı tam 13 gün saydım.

Aslında 9 gün kala saymaya başladım.

Ve o esnada sayıların ne kadar ikilemde oldugunu anladım.

Bak, 1 sayi ve bu sadece 2-lemde.

Bu benim çok ilgimi çekti.

Yeni yeni şeyler keşfettim.

Sayılar üzerine yazmaya başladım.

Ve bitti.

Sonra ben yine burdaydım. Türkiyede yani.

Ve evimde 9 gün boyunca güzeldim.

9 günden sonra İstanbula vardigimda, Maçka'da aval aval dolaşırken

- orası mıydı burası mıydı derken - karşıma Dilhan çıktı.

Şaşırdım. Çünkü tek isteğim biletixten bilet almaktı.

Neyse, Dilhan öğlen yemeğini davet etti.

Yemeği yedik - cüzdanımı unuttum dedi.

Bu nasıl bir saçmalık diye düşündüm.

Böyle bende herkesi yemeğe davet edebilirdim. Taktik iyiydi.

Tam ödeyecektim, Ayşegül hoca geldi, kendisini tanımıyordum ama o beni tanıyordu.

Demek ki, Dilhan çok dedikodumu yapmıştı. Kadın hesabı sıfırladı sağolsun.

Derken akşam oldu, ben saçma sapan sebeplerden dolayı Maçka'dan Sultangaziye geçme çabası içindeydim. Oysa Taxi 55 TL diyordu.

Dayanamadım Ayşenin yanına gitmeyi daha uygun buldum. Fatih.

Fatihten Sultangaziye geçmek daha mantıklı olduğundan - Sultangaziyede geçtik nitekim.

Süper bir mantığa sahibim. Evet.

Sultangaziden de Maslağa geçmeyi başardık.

Toplamında 3 saatimizi aldı. Ve arabada giderken, fena halde canım sıkıldı.

Cem Yılmaz güldürdü bizi. Zaten kimi güldürmemişti ki?

Gece yattığımda, acaba yarında nerede uyancağımı düşündüm.

Cuma 23:50'de uçağa bindim.

Evimde uyumaktı bundan böyle benim icin ertesi günler.

Evimdeyim.

2011-04-19T16:11:00.004+02:00

Geçen hafta çarşambadan beri evimdeyim.

Bu güzellik bu hafta perşembe günü sona eriyor tekrardan.

Sonra yine ordayım, burdayım, şurdayım.

KAPI

2011-04-12T05:30:00.003+02:00

Merhaba Mektup,

bu postun bir mektup olmasi gerekiyor ki, yazabileyim. mektup olmazsa eger, yazamiyacak gibiyim.

odun gibi yatip odun gibi kalkmanin, orada kisacasi "kütük gibi" dediklerini biliyorum.
birde odamin panjurunun rüzgardan dolayi yaptigi gürültü, sanki uyumamam icin iyice seslendi.
simdi bak, o kalbimin basinc yaptigi durumlari cözdüm.
sabah 5. evet bu saatte cözmüs olmam illa ki basinci yok etmiyor.

bir "sey" vardi - bir kac seyden olusan.
bir sürü seyler kocaman "bir sey"di aslinda.
neyse, ben bu gece o seyin cevabini buldum.
yani aslinda ortada olan tek "bir cevap" vardi.
sorulari sorulmamisti, ama icime dönüp bakarsam,
ic ses: ilk günden o sorulari sormustun kendine.

böyle söyleyince bulanik geldi.
hani ben sana (burda ki sana, her hangi bir kisi niyetine) gelip konustum ya,
sonra sende bana "söyle söyle yap, sunlari sunlari mutlaka erteleme" demistin.
erteledigim aslinda o mesele degil, bambaska bir mesele olabilir miydi?
ic ses: evet öyle.
yani aslinda ertelemek mi onuda bilmiyorum.
belki dogru yerde dogru zamandaligi bekliyorum.

o buldugum ve her soruya anahtar olucak cevabin adini "ohbe"-lik koydum.
öyle hissediyorum. sanki o cevaba ulasmak kocaman bir ferahlik. mis gibi havayi icine cekmek.
hani yük üstüne yük ve sonrasindan o yükleri bir hamlede atmak gibi.

yani, o cevap aslinda bir anahtar bir kac kapiyi acan ve tüm kapilar ayni yere cikiyor.
oda desem oda degil.
uzaklik, ötelik, oh belik, günesli bir hava, sicak bir öglen üstü, yesil ve mavi.
ve sonrasi uzun bir kosu. bu kosu, bir kacis.
bence belki ölüm sonrasida böyle bir durum. gözlerini kapadiginda, dünyadan uzaklasmak icin kosmak. alabildigince bir ötelik. bir kacis. "ohbe"lige dogru. ama bu farkli bir konu.

suanda o kapilarin tam önündeyim.
bir sürü farkli soru ve sadece tek bir cevabin, bütün kapilari acabilmesi büyük bir sorumluluk bence.

ben o kapilarin tam önündeyim.
kapinin kapali kismindan durmak cidden sinirimi bozuyor.
ama neden acamiyor ve bir hamlede hepsinin icinden gecmiyorum?

ic ses: cevabi biliyorum.

insan nasil istedigi zaman ölemiyorsa, dogru zamanda dogru yerde ölmesi gerekiyorsa,
bu kapilarda dogru zamani bekliyor olmasin?

...haberim olsun...

2011-04-07T12:45:00.002+02:00

gün sayarken birsey fark ettim.
türkcede ki sayilari baska kelimeymis gibi kullanabiliyorum.

dün mesela 7 ve doydu dedim.
bugün ise 6 yandi.

bence düsünelesi ve ilginc.
gitmem lazim. sonra konusuruz.

Fransada has yemek yiyemeyen bir iki tip...

2011-04-04T17:29:00.005+02:00

sence bu mümkün mü?
bir sehirin onun kolunun acitmasi ve adinin kolum olmasi?
aslinda degil; yok öyle birsey fakat bir sekilde konu oraya geldi.
acikcasi zaten kolunu ben acittim. sehir degil. ama her yer kapaliydi.
pazardi.

colmar-i-yoooo-r.
üstelik bu sehir fransadayken; ve disarda oturan kadin;
sigara icenlerden rahatsiz olurken - benim ondan rahatsiz olmam;
ve fransada kuzu sis yemem...pek normal degil.

fransaya has birsey yiyecektik oysa.
ama biz gittik kuzu sis yedik. ama ben sevmezdim ki.
yiyemezdim ki kuzu. yemek zorunda kaldim.
yedikten sonrada sanki icimde bir kuzu yasiyordu.
icimden bir ses mee diyordu sürekli.
durumdan emin olamadim.

Buraya gelince...

2011-04-01T12:55:00.003+02:00

buraya gelince, yine almanya ya - odamda yine 12 saat uyuyabiliyorum.
öglene kadar sizma potansiyeli.
sanki 1 yildir hayatim degismemiste, kaldigim yerden devam ediyorum.
oysa türkiyede - 8 saatten fazla ve öglene kadar uyumuyorum.
cok daha farkli bir düzene sahibim.

sonra buraya gelince, tembellesiyorum.
pijamayla gezme potansiyeli.
ben almanyada hayvan olsam, kedi olurdum.
mirrr mirrr....

türkiyede ise hayvan olmazdim.
türkiyedeyken 1 hafta boyunca...
ölümle karsilastik. bana birsey oldugundan degil,
birileri aramizdan gitti yine. veda etti.
baktik öylece biz.

birazdan yola cikicam ya, pembe koltuga en cok hangi tarzda bir giyim gider diye düsünüyorum...
pembe koltuga uyumlu giyinmem lazim bence.
cünkü yesil koltuga da uyumluydum - ama o tesadüftü.
simdi ise tesadüfe birakamam.
bence birileri benim fotografimi cekicek gibime geliyor.
sonra bir kac saat sonra stuttgart. planda bi basel.
haftasonu güzel olma potansiyeli tasiyor.

sonra ilkokul arkadasim evleniyor.
ve nisan - mayis - haziran cok dolu.
temmuzu ise düsünmek bile istemiyorum.

ama olsun. bahar diyorsunuz ya,
yaz geldi biliyorum.

Kahve Çekirdeğinin Sesi

2011-03-18T12:26:00.004+01:00

Yazmam gerektiği için yazıyorum.

Yoksa bir sebebi yok. Yazmayınca olmuyor.

Tutamıyorum. Parmaklarımda kelimeler fırlıyor.

Duvara çarpıyor, toz parcacığı oluyor.

Sonra al sana temizlik.

Bak bu konuda kendimi teşvik etmem gerekiyor. Hala. Halen. Daima.

Hele ki parke üzerinde uçuşan o gri şeylerin fare olmadığını anladığımdan beri - ki fare uçmaz dimi -

daha da bir zor geliyor o temizlik.

O toz parçaları ne çabuk oluşuyor öyle.

Bir insan bile 9 ayda anca toparlanıp çıkarken ortaya;

Sen gel 2 günde toz ol. Ama benim kastettiğim öyle toz olmak değil.

Aslında tozların toz olmasını istemekte...insanların insan olmasını istemek gibi birşey.

Mümkün değil yani.

Yoo yoo....yo gerçekten yoo...bir hayır meselesi.

Burda insanlar, insan değil demek istemiyorum.

Amacım kötü şeyler söylemek değil.

Fakat herkes bir diğer insan için, ''o insan değil'' dememiş midir?

O yüzden bende bir başka insan için, insan olmayabilirim.

Belki lanet olası birşeyim. Bi ihtimal.

Kahveler içiyorum. Önce yudum yudum sonra kupa kupa...

Birden bire kahve makinesinden bir ses - kahve çekirdekleri bitmis.

O ses nasıl içler acısı bir sestir. Resmen canımı acıtıyor.

VİÇIDURT gibi birşey.

İşte insanda böyle tüketiyor birbirini.

Önce yudum yudum, sonra kupa kupa, içler acısı ''bitti sen'' sesi.

Yazmam gerek diyorum, dilim dilim, parça parça.

Yazıyor yazıyor...yok silmiyorum.

Silsem bile ''delete'' olmuyor.

Daha sonra...diğer günler mesela.

2011-03-04T08:14:00.003+01:00

ve basliyor.

mart hangi esnada geldi ve 8. güne girdi farkinda bile degilim.

oysa subat...vardi daha - onuda anlamadim.

zaten ben ekimden bu yana bu zaman dilimi nasil gecti farkinda degilim.

ankara'ya gidip geldim - hatta ne zaman gittim ne zaman geldim onuda unutmuş gibiyim.

pazar günü ise istanbulda olmam gerekiyor.

olmam gerekiyor diyorum -

cünkü hava durumundan dolayı ondan da pek emin olamıyorum.

o yüzden sevgili bulutlar - şimdi değil daha sonra, lütfen...

Beynin bir buzluktur; tahammül sınırlarını aşan durumlarda serin tutmaya çalıştığın.

2011-02-24T11:55:00.006+01:00

Bazı şeyler imkansızdır.

Bazı insanlar imkansız.

Mümkün değildir.

Maleseflerdir.

İmkansız olan imkanlı bile olsa; bazı şeyler imkansızdır.

İstersin, olmaz. İstemezsin, hiç olmaz.

Vazgeçersin, olmaz.

İmkansızdır olması, olmamasıda imkansızdır.

Mümkün değildir kimileri. Tahammül kelimesi yenilenir.

Bazı şeyler öyle kalır olduğu yerde.

Dondurulmuş gibi.

Durur. Beklemez. Durur sadece.

Bir süs parçası bile yerini değiştirirken - veya bir dondurulmus sebze, meyve bile eridikten sonra işlevine devam ederken...

cidden durabilen tek bir durum vardır.

Hayatında öylesine sabit durur.

Bir tek kendin bilirsin.

Onun gerçekte orda öylesine sabit durması bile imkansızken,

tek hayal dünyanda yaşatırsın o imkanı.

Beynin en sevdiğin organın olur çıkar.

Kocaman bir boşluk, buzun getirdiği soğukluk,

ve orda sabit duran bir - insan ağırlığı.

Bir gün dalarsam ve patlarsam, o zaman çok kötü olacak. Hiç hoşuma gitmeyecek.

2011-02-23T10:27:00.005+01:00

Dün Zeynep geldi. Biz oturduk.

Ben onu en rahat koltuğa oturttum.

Çünkü bizim aldığımız her koltuğa herkes oturmasını beceremiyor.

Yani koltuklarda oturmayı öğrenmek gerekiyor.

Misafir gibi oturamıyorsun bir kere. Yayılcaksın.

Bende ona yayılmayı gösterdim sonrasında da nasıl oturmasını gerektiğini.

Sonra tam sohbet, bir telefon...

Sonra tam sohbet, onun tuhaf bir şekilde çalan ve beni korkutan telefonu.

Gün akşamı böyle buldu.

Tam sohbet, bir telefon. Nirvana.

Bana gelen telefonları kapatınca, anlıyorum ki, ne konuştuğumu hatırlamıyorum.

Zeynebe bakıyorum, ee oda bana bakıyorum...diyorum ki:

''Nerede kalmıştık?'' ve aslında kalmadığımız yerden devam ediyoruz.

Ben bu aralar tuhaf bulduğum insan ilişkilerinden bahsediyorum.

Aklıma damlo geliyor, onu söyledigi bir söz vardı, onun üzerine başka bir söz bulamadım durumumu anlatıcak...notlarıma bakıyorum, buluyorum o sözü:

''1 kişi olur hadsizdir boğar 1000 kişi olur''

hatta bunu yılın sözü seçiyorum. Bu söz hakkında sayfalarca şeyler yazabilirim.

Hatta tezimi tekrar bunun üzerine yazabilirim. Şimdi kaç bin kişi var hayatımda bilmiyorum?

Belkide bin!

Bir ara istanbul ve köprülerinden bahsediyoruz Zeyneple. Panoramik bir beyin istiyoruz.

Belkide beyin öyledir de öyle de bir algılayış gerekiyordur.

Zeynep henüz hiç uçağa binmediği halde uçaktan korkuyor.

Bilmediğim bir şeyden korkuyor muyum diye düşünüyorum?

Evet. Mesela bana geliyor ki ben dalamam. Denizin dibini ne kadar merak etsemde,

sanki denizin dibinde olsam patlarım. Patlayarak parça pinçikte ölmek istemem.

Sonra toparla beni toparlayabilirsen.

Hani boğulmaktan bahsetmiyorum. Patlamaktan. Belki bedenim parça parça yayılır, belki deniz yıldızı şeklinde olurda güzel görünürüm en azından. Gerçi güzellikte bir algı meselesi.

Neyse herşeye rağmen bir gün dalacağımıda biliyorum.

Patlarsam bir daha buraya yazmam zor olur, ama şayet ki patlamazsam yazarım.

Patlamadım ama şöyle şöyle oldu diye bahsederim.

Dur durr...Aklıma şimdi birşey geldi. Anlatmıştı. Çiğerleri patlayabilirmiş insanın dalınca.

İçimde birşeylerin patlaması, bedenimin patlamasından çok daha korkunç geldi bir an için.

Ohooowww...ben bu tür şeyleri birebir hayal edebiliyorum.

Hissediyorumda. Mesela kahve soğuk olduğu halde, sıcak hayal edip, içince o soğuk kahvenin dilimi yakacağını öylesine düşünüyorum ki - yakıyor o soğuk kahve dilimi.

Hasta mıyım doktor?

Tam teşhis konmuyor belkide fakat...

söyleyin geçmesin. Geçmiş olmasın.

orda bir duvar var; benimle dolu.

2011-02-21T19:10:00.004+01:00

mesela ilkleri var onun.

benim olmayan ilkleri.

bensiz yaşanılan.

şimdi onsuz olan ilkleri.

birde şimdi var, bensiz kalan ilkler.

yanlız kalmış ilkler.

merhaba ikimizde başlayan sevgili ''son''

merhaba.

Merhabadana

2011-02-21T14:19:00.003+01:00

masada oturan insanlar

2011-02-20T13:19:00.005+01:00

önüme geldi. soguk. istedigim gibi...bardak damla damla olmus...

kaldirdim bardagi hafifce - oturdugum yerden...baktim...

iki parmagimda islandi.

masada kizilimsi bir iz.

bardagin alti islak. masanin üstü ufak bir göl.

hic degismez mi bu seklin?

hep mi ayni kalir?

hayatimda hic bu kadar istememistim bir seyi.

o an´di sadece. anlikti yani.

bir an. o yogunlukla istemistim.

cok istemistim. bir daha asla bu kadar istemeyemezdim belki.

o yogunlugu yasarken verecegim bir karar tüm düzenimi bozabilirdi.

hatta bundan sonra tüm hedeflerimi yikabilirdi.

bambaska yollara sapabilirdim.

o anda o insanlarla olmak istedim...

ictikleri sarap siselerin en son damlasi olmak istedim.

birseyler istedim ben. onlarin masa numarasi olsam bile yeterliydi.

ama o an - orda onlarla olmak istedim. ne olarak oldugum önemli degil.

o kalabaliktan gelen sesler, kahkahalar...mirildanmalar...

güzel sözlerden biri olabilirdim mesela. veya ortaya atilan bir iddia.

bardakta ki su lekesi.

hayatimda hic istemedigim kadar cok istedim.

sonra durdum. baktim.

anlik bir duyguydu bu. aklima sürü sürü seyler geldi.

iki saniye sonra bir sevgilinin kucaginda rahatlayabilirdim.

10 saniye sonra ise özgürlüge kosabilirdim.

soguk bir gece. sonra sicak bir aksam üstü.

alkolden ates ates olmus bir bogaz...

terli bir alin.

her birinden bir takim seyler istedim.

kalbim yerinde firlayacakmis gibi...

o kadar cok istedim yani.

Ve ben o Cheesecake'ime Mutlu Fırında kavuştum.

2011-02-15T15:04:00.006+01:00

2 Pazartesi öncesi öğlen geç vakitte bir yere gittim ben.

İçeri girdiğimde kek, kurabiye ve pasta kokusu almış başını gidiyordu.

Benide gittikleri yere savurdu.

Mutfaktan tut, didik didik ettim her yeri…

Bir yandan sohbet.

Bir yandan fotoğraflar.

Ve bir yandan Türkiye ye geldigimden beri yediğim en lezzetli cheesecake.

Almanya’ya has olan KAESEKUCHEN (cheesecake) ‘ime birebir aynı olan tadıyla burada kavuşacağıma asla düşünemezdim.

Gurbetim depreşti.

Ve biraz kahve.

İki kadın. Gülümseyen. Sohbet eden.

Ve o tezgaha çok yakışan ve birbirinden güzel şeyler yapan o iki kadın:

Sebla & Serpil.

Ben sanırım orda ki huzuru sevdim.

Hani her şeyden uzaklaşırsın, uzaktan bakarsın – çok güzeldir her şey – tüm renkler tamamdır – ben öyle hissettim. Hayata birde kokusuyla baktım. Orda tüm renkler ve kokular tamamdı.

Evet fırınları taze, mekanları taze, yaptıkları kurabiyeler ve pastalar taze.

Mutlu Fırın işte.

Ben bu tarz yerleri daha çok tercih ediyorum.

Makineden çıkmış ve büyük sayıda yapılan yiyeceklerin tadlarında bir monotonluk var diye düşünüyorum. Daha ısırmadan hangi tadı alacağını biliyorsunuz. O yüzden benim tercihim bu tarz butik pastaneler. Daha lezzetli ve damak tadıma daha uygun buluyorum.

Ve yediklerimde sevindirici bir sürpriz tat oluyor.

Mutlu oluyorum.

Ayrıca temizliginden de süphe etmeme gerek kalmıyor.

Sizinde etmenize gerek yok; ben Mutlu Fırının mutfağınada daldım :)

Ugur Dündarlığımı yaptım. Sansayon yaratacak bir durum yok.

Tam tersine temiz, kusursuz.

Kaldı ki evime aldıgım kurabiyeler, 3 gün boyunca taze kaldı – yani Mutlu Fırını 3 gün boyunca birde evimde yaşattım. Belki 4. günde de taze kalırlardı ama ben 3. gün hepsini tükettim. Tatlısıyla, tuzlusuyla.

Diyecegim: Ben gittim. Gördüm. Fotoğrafları çektim.

Bol kazançlar dilemek değilde, gidip iki çay bir pasta yemek – bence. Fırsatınız olursa değilde, fırsat yaratıp gidilmeli - bence. Ama bu tabii ki sadece - bence. Sizcesini size bırakırım elbette ;)

Ben seni o sandım.

2011-02-14T12:35:00.002+01:00

dün havaalanında birisini gördüm.

hiç tanımıyorum.

daha önce hiç görmedim.

ama baktıkca tanıdım.

birisinden izler taşıyordu.

izledigimi görünce bana baktı...

sarı saçları vardı.

belli ki boyatmış.

bell ki permalı...

baktım. uzun uzun baktım.

çok benziyordu.

ama o olması imkansızdı.

değildi de zaten.

en güzelide buydu.

o olmadıgını bildiginiz birisini görmek...

çok daha kolaydır çünkü.

İstanbul Kalıntıları

2011-02-10T12:36:00.003+01:00

Biliyormusun Dilhanın banyosu fazla büyük.

Jakuzisi bile var. Yani benim olmadıgından ''bile'' diyorum.

Ki bir jakuzim olsa kesin su akıtırtı, ustalari cağrırdık gelmezlerdi falan...

Şuan ki evde ki mevcut durum bu!

Ben Konanların banyosuna 2. kez girdiğimde, gözüm o iki diş fırçasına çarpmıştı birden, aniden dana dana dankkk etti: çünkü süper, diş fırçamı unutmuştum!!!

bu benim için büyük sansasyon.

Ilk gün unuttum.

Ikinci gün aklımdan uçtu.

3. gün ise bir adam dolmuşta uyuduğu için düştü.

Düşmesi değil komik olan, düştüğü halde uyumaya devam etmesi.

O adam ne kullanıyorsa, bende ondan kullanmak istiyorum!

3 gün diş fırçasız yaşamanın ile ıssız adaya aniden düşmenin arasında pek bir fark olmadığını düşünüyorum. Yok yani birde titiziz ya, parmağımla fırçaladım2 gün boyunca. Bu parmak meseleside Dilhanın şahane fikriydi. Hayatımda böyle saçma sapan birşey yapmadım.

Sonra birde efendim neymiş? Dilhanım hanım aslında misafır firçası bulundururmuş ama geçen gün kendisi kullanmış mış!!! Bu açıklamaya cidden hiç gerek yoktu!

Banyodan devam etmek istiyorum, cünkü ben hayatımda hiç bu kadar yüksekte olan bir tuvalet görmedim. Oturmak için tırmanmak gerekiyor. Ki ben Türkiye standartlarına göre uzun boylu sayılıyorum! Tırmandıktan sonra neredeyse banyoya tepeden bakıyorsun. Ayaklarını sallıyorsun ordan filan...

Neyse perşembe sabah 7 bucukta varmıştım İstanbul denilen noktaya ki, ilk görüşmem sabah 8de oldu. Ben karşıya geçesiye kadar saat 10 bucuk mu neyi buldu

...ama biz itina ile saat 12ye kadar kahvaltı ettik.

Sanırım pazar günü hariç kahvaltı faslı hep bu saate kadar sürdü.

Tamam Dilhan iyi hoş kız, böreğinide sevdim ama bana 35 tane zerde taşıtması ve oda yetmiyormuş gibi kapıyı açıp langur lungur içeriye girip:

''Aylin anahtarrr?'' demesi ipleri koparmaya sebep oldu.

Bu nasıl bir ev sahibi modudur bilmiyorum. Zamane gelini işte naparsın. Yazık. Çok yazık.

Toplamında 70 olan ama sadece 35 tanesini bana taşıtan ve bundan dolayı bel fıtığımı tetikleyen bir şahıs kendileri, yetmiyormuş gibi geçen günden kalma yemekleri bana yedirmeğe kalktığında - diyecek hiç birşey bulamadı. Ayrıca ertesi gün çekime gidecektim ve beni hasta etmek için elinden geleni yaptı.

Bu kızı ayrıca Haydarpaşada çekmiştik. Haydarpaşa yandı.

Bu kezde bir teknenin önünden geçtik, yarım saat sonra orda ki tekne yandı.

Büyülü olduğunu düşünüyorum. Ki eşi sağolsun bu duruma çevşen açıklamasıyla bir açıklık getirdi.

Sonra her aksam 4 gün boyunca, ''Boza alcam ben sana, Boza alcam ben sana'' deyip deyip her bozacanın önünden geçerken o Bozaları görmemezlikten gelip son gün bana havaalanında ''Ee Bozalar nolduuu?'' diye sorması bende bildiğin tavan yaptı. Sucuk koksunu alıpta yiyemek nedir bilir misiniz? Ha işte Bozada öyle birşeydi.

Birde bu kızın bir Alisi var ki, son gece inlerden cinlerden bahsedince, beni gaza getirip vodoo'dan yok şehit hikayelerini anlatmama sebep olunca - korkudan o gün yattığım odanın ne kapısını kapatabildim nede ışıksız uyuyabildim.

''Gece lambanız filan yok mu sizin?''

''Var - niye?''

''Işıksız yatamam ben bu gece!!''

o gece lambasına ''Cin Lambası'' adını verdik.

Sonra, uykuya dalmamalıyım, dalmamalıyım... diye diye... sızdım.

Ve daha bir sürü şeyler olmuşken aklımda kalan dialoglardan biri:

''...koskoca avize, sen gel damadın üstüne düş. Avize ya - düşer mi hic?''

''DÜŞER - düşer avize bu evladım düşer...''

''Düşüyormuş demek ki...''

Artık tek korkum yaşlı teyzelerin sohbete müdhale etmesi.

Ha tabii ki: Dilhanın evinde kaldın, madem o kadar şikayetçi oluyorsun niye ertesi gün çekip gitmedin diye sorarsan eğer...mutfağında ki ona hediye ettiğim bambunun hala yaşadığını görünce yumşadım. Böyle sanki bir sevgi pıtırcığı hissettim içimde. Ondan 4 gün bu aileye dayanadım.

4 gün. Bu 4 gün hızlı başladı ve hızlı sona erdi.

Şubat ayında çekim yaptım ve acıkcası havadan dolayı pek bir ümidim yoktu...

Hayretler içersinde Şubat ayında günlük güneşlik bir düğün çekimi yaptım.

Darısı bu hafta ki Adana çiftimin başında ;)

Akşama doğru biraz donduysamda - gelin inat etti ve üşümedi o gün.

Umarım şimdi hasta değildir :)

Ayrıca O gün bana asistanlık eden biri vardi.

Ve bana eldiven getirmesiyle, bitti olay benim için.

Böyle damardan girdi kız resmen.

Adı Fulya olabilir. Hatta evet adı Fulya - ama benim için Yeşil Kremalı Mor Kek işte :)

Fulya çicek tut.

Fulya çanta tut.

Fulya beni tut.

Fulya fulya...

Ve Fulyada benim fotoğraflarımı çektiğinde tekrar anladım ki, insan ne hallere giriyorda fark etmiyor. İyi ki sürekli yansımamızı görmüyoruz. 3 gün üst üste Fulya ya görüşmemde planlamadığımız için gerçekleşti.

''alo..orda mısın?''

''burdayım''

''süper bende burdaym ama oraya geliyorum'' gibisinden yaptıgımız telefon görüşmeleri sonrası - sevdim bu kızı sevdimmm :)

Pazar sabahı ise hangimizin aklına geldi bilmiyorum ama Starbucksta kahvaltı edelim dedik.

Yok yani koskoca İstanbulda kahvaltı edecek başka yer yok - bunlar kalkmış beni Starbucksa götürüyor.

Madem ki Seyhan hanım bu kadar rüya görmüş, o kadar gönderme yapmış :)

Ee iyi bari... Seyhanla sabahın onunda hemde bir pazar günü Starbucksta kahvaltı edelim dedik.

Kahvaltı ettik diyorum ama sohbet ettik desem daha doğru olur.

Kız susmak bilmedi dicem ama sanırım bir tek ona bu tarz bir haksızlığı yapamicam.

Çok konuştuğumu hatırlıyorum birde başımın döndüğünü. Oda uykusuzluktan.

2 saat diyorsun, ama hemencecik geçiyor zaman. Sehandı, Merhabaydı, Şuydu, Buydu derken...bittiii....Yetmiyor yani...İstanbulda 4 gün yetmiyor!

Seyhan ayrıca Giottosuna kavuştu - bu lafımda anneme - artık ikiniz rahat rahat uyursunuz.

Tek derdi buydu - yoksa beni görmekle dünyası değişmedi. Ama o Giottoları yedi ya (yani yemiştir artık umarım) - işte dünyasının değişti anlardan biri oldu o. Bunada benim sebep olmam güzel birşey.

Yogun pazar gününden birde klasiğimiz olan bir Taksim vardı.

4 saat boyunca aynı mekanda oturur mu insan? Taksit taksit gelenler olunca oturuyormuş meğersem. Ve o mekanı ''kendi mekanım'' diye bellersin. Garsonlarla artık kanka manka olursun.

Sürekli birşey yer içersin, sanki bedavaymış gibi ve sonunda şişersin ve süper ötesi bir hesap ödersin. Zaten bir dahada ödeyemezsin o hesabi.

Taksimde o gün kalabalıktık. Baya çok bi insandık.

Sanırım Ceydayla Taksim hariç hiç bir yerde buluşamicaz. Başaramicaz yani.

Sonra yapsam mi, yapmasam mi, yapsam mi diye düşünürken, Ceydanın iştahla yediği o

cikolatalı turtadan söyledim. Allahım nedir o öyle? Cennetten bir parça mıdır nedir?

Yarısı yetmişti bana, ama devam ettim yemeğe, arkamdan ağlamasın diye, fakat midemi bulandırdı sonunda. Kızada çıkıştım, nasıl yersin her seferinde bunu - sanki onun mide benim mideymiş gibi. Af et beni olur mu :)

Ve bu İstanbulumun en güzeli: Dolly geldi. Dolly Kuzum geldi.

Karşımda otururken böyle - fark ettim ki, ailemden bir parçaydı o benim.

Yani cidden öyle. Kuzenim karşımda oturuyor ve benimle dalga geçiyordu.

Bu ani ne kadar çok beklemiştim.

Ayşeye baktım - oda öyleydi. Yani her halimi bilenlerden biride o değil miydi ki?

Öyleydi.

Ve ben ailemden bir parçayı en son 3 ay önce görmüştüm.

O 3 ay bana 3 yıl gibi gelmiş olmalı ki, kıza baktıkca duygulandım.

Hani böyle elimi uzatsam dokuncam ama dokunsam ağlicam.

Sonra biz karşılıklı bakıştık, gözlerimiz sulandı hatta toz bile kaçtı...

Bir kac saatte olsa ailemden birisiyle görüşmek çok iyi geldi.

Evet çok geziyor gibi gözükebilirim hatta ne gözükmesi bildigin geziyorum :)

Ama herkese aynı vakti ayıramıyorum malesef.

Diyorum beni bir kaç parçaya bölseler...yine yetmez.

Ama acıkcası...

Bir daha ki sefere sadece ailemi istiyorum.

Başkada kimseyi istiyorum.

Çünkü ben burda gurbet ellerde pek bir dollysiz, pek bir şeysizim.

Ve bana aşırı dozda aile şefkati gerekiyor.

Neyse işte - anladınız siz onu.

Yazarken duygulandım - kahve içmem lazım - ama Starbuckstan olmasın lütfen!

Sonrası.

2011-02-08T11:25:00.002+01:00

şimdi ben döndüm evime.

okşadım duvarları. baktım odalara.

sanki 4 günde odalar yerini değiştirecekmiş gibi...

baktım bir kaç şey birikmiş.

banyo ya yeni dolap gelmiş. hayret ettim bir servis verdiği sözü tutmuş.

sonra gözlerimi kapattım bu 4 günde yaşadıklarım hakkında bir kaç not aldım.

ajandama baktım - bir sürü şeyler yazıyor.

telefon numaraları.

oklar - toplamlar.

kapattım gözlerimi aklımda kalan en berbat günü sildim.

dolmuşta yanımda uyukuya daldığı icin yere düşüp devam uyuyan adamı düşündüm.

mutlu oldum.

düştüğü icin değil - bozuk moralimi düşüşü sayesınde düzelttiği icin.

o gece boyu sürekli artık her bir moka güldüğümüz icin.

karın kaslarım güçlendiği için.

sonra evde ki avizelere baktım, emin olamadım - belki düşerler bir gün.

ve bir teyze avize düşüşünü onaylar mı diye emin olamadım...

kapattım gözlerimi.

açtım.

tekrar kapattım.

benim anlatacak çok şeyim varda

- bir tek şu bir kaç hevesin yitirldiği günü hazmedip - öyle yazasım var.

sonra:

''insanlar aptal mı?''

''evet''

''iyi bari...rahatladım!''

şimdi bugün salı ya - bana pazartesi gibi geliyor.

çok sıkıştım - istanbulum geldi benim.

2011-02-02T16:34:00.002+01:00

ben yarın sabah istanbuldayım.

peki ya sen?

sen nerdesin?

Rüyamda göremediğim o yüzü geri istiyorum.

2011-02-01T16:34:00.004+01:00

alamadığım kokuları tekrar geri istiyorum.

güzel kelimeler.

tenim yansın istiyorum. soyulsun.

tuz izi.

parmak aralarından kumlar çıksın.

dökülsün.

aldığım ve verdiğim kokuları geri istiyorum.

hani yıllarca tanıdığım o yüzü tekrar görmek gibi rüyanda.

uzakta olsa. o kokuyu duymak istiyorum tekrar.

sahi...hangi parfümdü o kullandığın?

çok güzel bir kadın oldun.

çok güzel bir adam.

sakalları oldu.

saçları uzadı. güzel bir kadın.

ve sonunda o adamın.

süt travması

2011-01-31T10:11:00.005+01:00

ben süt içmeyi kendi kendime öğrendim.

annem küçüklüğünde süt travması geçirdiği icin; bebeklik dönemimden sonra süt içirmek aklına gelmemiş hiç. tuhaf kadın.

ben zavallı çocuk, komşulardan, anneannemden kaptığım kadarıyla - çocuk başıma akıl etmişim süt içmeyi.

sıcak süt sevmem. soğuk olcak. ılıkta olmayacak.

benimde huyum böyle.

en cok kurabiye/bisküvi veya pastalarla içmeyi severim.

geçen günde bir arkadaşım eşinin su gibi süt içtiğini anlatınca;

uzun süredir süt içmeiy ihmal ettiğimi fark ettim.

o günden beri her gün bir bardak süt içiyorum.

kemiklerim bir güçleniyor; bir güçleniyor.

kendimi türkçe dublajlı zeyne gibi hissediyorum neredeyse.

gereksiz bilgilerin insanın bir gün işine yarayacağını düşünüyorum.

samsunda bir pazar yaşantısı.

2011-01-28T09:07:00.003+01:00

her pazar heveslendik. ama başka heveslerimiz daha baskın çıktı.

geçen pazar gerçekleştirdik. o güzel pazar sabahı akşama kadar biz samsun sokaklarındaydık.

hani başka mekan keşfetmek amaclı başka yerde kahvaltı ederiz diyoruz sürekli.

ama hayır olmuyor işte. yine aynı mekan, yine aynı mekan.

akşam yemeği için seçtiklerimizde öyle. aynı mekan, aynı siparşler...

bıkmıyorumda.

samsunda yaşamak nasıl diye soruyorlar...alıştın mı?

bilmem diyorum. değerlendirmiyorum bu soruyu kafamda.

her an her yerde yaşabilme imkanı olan bir insan olarak - cidden değerlendirmiyorum.

neye göre alışabildim mi? yani bir kıyaslama mı yapmam gerekiyor?

elmayla armudu mu yine?

acaba en cok annemi mi yoksa babamı mı seviyorum?!?

bunada hala karar vermiş değilim.

yazılı kalanlar kızılımsı bir renk tadında.

2011-01-27T10:44:00.007+01:00

Uğraşma diyor o sevdiğim ses. Bende o sesi dinliyorum.

2011-01-25T13:17:00.007+01:00

ben dönem dönem böyle içime kapanır. birşeyler yazar yazar...sonra onları bir kenara iter tekrar hayata dönerim.

bu aralar yine yazıyor yazıyor, okuyor vay vay vayyy diyorum...

sonra üzerimde bir melankolizm. aman tanrım kendi kendime boğulcam.

ortalıkta fol yok yumurta da yok ha...

birşeycik yok.

sanırım rahat batıyor.

sonra kendime bir afra tafra yapıyorum.

ay ay ayyyy...bir gıcıklık var üzerimde.

kimseyle konuşmak; kimseyi aramak sormak istemiyorum.

hani böyle kendi kendime kalınca sapıtıyorum belkide.

sonra yapmam gereken işleri yapmamak adına yapmamam gerken işler yapıyorum.

yapmam gereken işler çoğalıyor çoğalıyor çoğalıyor ve sonucu:

4 makina çamaşır ve sonrasından ütü savaşı.

öyle duruyorlar. o çamaşırları tıkıştırıdğım odaya nadirende girsem - girince öyle bakıyorlar ki gözüme. allahın cezaları diyorum...

dolapta giyecek birşey kalmıyorda ilgi alanıma girmeye başlıyorlar.

sonra ütü kelimesiyle oyunlar oynuyorum. ama nasıl bir uyuz kelimedir o öyle...

ütü.

tersten ütü.le

ütütütüütüüüü

tüt.

bunlarıda not olarak yazıyorum bir köşeye.

ütü. ütüler.

tüm bunlar yetmiyormuş gibi birde başka insanların tavrıyla uğraşmam gerekiyormuş izlemeni vermiyorlar mi bana...zavallım garibanım gibiyim.

öyleydi de böyleydi de tarzı şeyler...sonra ben dedim ki ona

''ben niye bu tarz şeylerle uğraşıyorum ki?''

oda ''uğraşma!'' dedi.

baktım öyle. bir an onun gibi olmak istedim. erkek olasım geldi.

yani o bir erkekti ve böyle takıntıları yoktu.

hiçte olmamıştı. benimde yoktu ama gel gör ki insanlar bana takıp takıştırmıştı.

işte sonra ben ona öyle bakarken; mutfak tezgahına yaslanmış bir şekilde duruyordu.

sigarasını içiyordu...omuz silkerek ''uğraşma'' dedi...DANK...sahi ya!!!

ve bundan böyle uğraşmadım öyle idiii de böyle idiii de gibi şeylerle.

şimdi ise dinlenmenin son noktalarına varmış bir şekilde deliriyorum.

seviyorum.

öylesine güzel demişiti ki ''uğraşma'' diye.

seviyorum. artık ''uğraşmıyorum''

bir kaç gündür de hayat uğraşmıyor...

ne oluyor?

sevinçten kalbim yolun ortasına düşüyor.

Siz hic portakal suyunun icine düştünüz mü?

2011-01-21T07:23:00.007+01:00

Bir coğunuz görmüş olsanız bile; burda daha geniş bir şekilde yazmak istedim.

Ankaraya gitmemin sebebi bu kez tamamen kurumsal.

Kurumsal derken bir şekilde algılandığı gibi değil.

Vitamin dolu; enerji dolu ve güzel kadınlarla dolu bir yere gittim.

Elvan Odabaşı ve ekibi - yani formeo.

Tam olarak: Beslenme ve Diyet Danisma Merkezi.

Hani aklımıza ilk; kilo vermek isteyen insanlar gelir ya bu durumda...

aslında kilo almak isteyenlerde diyetisyenlere başvurduğunu hiç düşünmemiştim daha önce.

Ta ki broşürlerini okuyana kadar.

Farklı departmanlardan oluşun Elvan Odaşı ve ekibinin Danışma Merkezi ,

''BABA ADAYLARI GEBELİĞE HAZIRLANIYOR'' konusuylada çok dikkat çekti.

Ben açıkcası sağlığın bu kadar çok ayrı konulara ayrıldığını bilmiyordum.

Doğru ve sağlıklı Beslenme bir yana, hastalıklara göre veya sporcu ve engellilere göre çok daha farklı porgramlar olduğunu öğrendim.

Vaktini sürekli yollarda geçiren ve yemek yemeğe doğru düzgün bir vakit bulamayan birisi olarak tüyoları kaptımmmm - kimseye vermem hepsi benim :)

Bana gelince...onlara fotoğraf danışmanlığı yaptım.

Belkide logolarında elma kullanmalarından dolayı daha da bir ısındım onlara.

Sabah 8 bucuktan akşam 5e kadar süren çekim - sanırım hava şartları ve ışık müsait olsaydı;

sabaha kadar sürerdi. Hatta biter miydi emin bile değilim. Ben yorgunluğu otobüse bindiğimde fark ettim. Ama hayatımın en güzel yorgunluklarından biri oldu...

Böyle bir Merkezde çekim yapmanın avantajları ise; sağlığımın ön planda olması oldu.

Fotoğraf çektiğim zaman yemek yemeği; su içmeyi genellikle unutuyorum.

Elvan Odabaşı hatırlattı sağolsun ;)

Elvan Hanımla daha yakından tanışmak istiyorsanız; bu hafta çok şanslısınız ;)

Bu programlarda izleyebilirsiniz ;)

21 Ocak Cuma- trt haber kanalı: On’dan sonra programı- saat :10:00-11:00
22 Ocak Cumartesi: Habertürk: Oylum TALU ile burası haftasonu: saat:10:00-11:00
23 Ocak Pazar: NTV: GÜLAY AVŞA’ LA HAFTASONU: 10:00-11:00
24 Ocak Pazartesi CİNE5 14:30-16:00 arasında Herkes Güzel Olucak

daha farklı fotoğraflar icin --> facebook

Ankara'da deniz yok belki ama bi ''umut'' var en azından...

2011-01-14T12:08:00.006+01:00

Ankara.

Yine Ankara. Yok hayır, bu kez Ulusta kalmıyorum.

Bu kez çok farklı bir çekim için gidiyorum.

Düğün değil; dernek değil...tamamen sağlık için çekmeye gidiyorum.

Sadece kendi sağlığım içinde değil...Neyse gelince daha fazla bilgilendiririm :)

Bazen ben tek olarak yetmediğimi düşünüyorum bazı şeylere.

Çoğalmak istiyorum. Klonlanmak. Benden bir kaç tane daha olsun.

Umutu hatırlıyormusun? Temmuz gelinim.

Umut ve Çağatay artık Ankarada yaşıyorlar.

Onları seviyorum. Sansasyon yaratmayan bir çift.

Rahat.

Sakin.

Relax.

Eve gelince ''OH EVİM'' dersiniz - öyle bir çift.

Sansasyonsuz.

Ankarada, yogun olan durumları zorlaya zorlaya buluşmayı yinede başardık.

(Diğer buluşamadığım arkadaşlarla an itibariyle benimle küsebilirler :))

Hatta ne buluşması, direkt evlerine gittim.

Akşam yemeği yedim. Yetmiyormuş gibi birde eve ''tatlı yiyelim tatlı konuşalım'' mantığı ile aldıgım baklavayı aldıgım yerde unuttum; gece on birde tatlıyı almaya ve kendimide otel

bıraktırmaya kadar gitti bu olay.

Sonra o evde elifin deyimiyle bir ''fcekmece'' köşesi vardı ki...

Duygulandım. Olaya hiç bir zaman ticari açıdan bakamıcam galiba. Hatta az kalsın ağlıyordum.

Tamam abarttım. Ama o köşe çok hoşuma gitti benim.

Ben orda sadece fotoğraf görmedim ki...o günü tekrar yaşadım.

Ay dedim; Oy dedim; Mıyy dedim...tekrar evlensinler istedim :)

Yemek hakkında pek birşey söyleyemiyeceğim - çünkü konuşmaktan veya dedikodu yapmaktan; artık tam olarak hangisini yaptık emin değilim :) ne yediğimi bile hatırlamıyorum.

Kaldı ki saatin nasıl geçtiği hakkında bir bilgim yok.

Daha öncede dediğim gibi: insanlarla tanışıyorsun; insanlarla iş yapıyorsun.

kimini seviyorsun. kimisi hakkında pek bilgi sahibi olamıyorsun.

kimisi kimisi kalıyor...

kimisi ise arkadaşın olup çıkıyor.

ve onunla başka bir boyuta geçiyorsun.

Bana düşen pay genellikle arkadaş kısmı oluyor. Ve bu en zevkli tarafı işin :)

Şimdi Ankarada deniz yok belki ama bir ''Umut'' var en azından.

Amannn tanrım bu espiriyi yaptım ya; artık ölsemde gam yemem.

Ara beni bi ara...

2011-01-10T15:21:00.006+01:00

hııhhh?

noldu?

birşey mi oldu?

kim? ben mi?

sanki az önce birşey oldu. aklımda mı olması gerekiyordu?

notlarıma bi bakayım.

yok notlarda da yazmıyor.

tanışıyor muyuz?

hmm öyle mi...yok hatırlayamadım...neyse olsun...

uyku mu?

yok.

uykum geliyormuş gibi yapıyor.

sonra uyuyorum. uyanınca uyumadığımı fark ediyorum.

2 gecedir böyle bu ama bana sanki 2 yıl gibi geliyor.

haftasonu ise tam bir sosyal faaliyet faciasi.

yazarım herhalde...yazarım bir ara...bi ara...bi.

evimde ki orman.

2011-01-05T11:49:00.001+01:00

Mercimek corbasının telvesinden fal bakılır mı?

2011-01-03T09:42:00.002+01:00

geçen gün hiç tanımadığım biri bana fal baktı.

hayatımda cok saçmalık duydum ve hatta kendim bile cok sacmaldım;

falımda kuş cıktı; böcek çıktı; yunus çıktı...anladık hayatım hayvanat bahcesinde ibaret

- onada lafım yok.

ama ''sen duygularını belli etmeyen bir tipsin. cok acı cekmişsin. cocuk mu aldırdın!?'' sorusu hayli bi kaşlarımı yavaşça yukarıya doğru kaldırıp o odadan çıkmama sebep oldu.

İnsan isterse; kendini erdirip ermiş olur!

2010-12-31T12:01:00.005+01:00

uyudum.

rüyamda perçem gördüm.

kimseye söylemedim.

dün kuaföre kahvaltıya gittim. buda ayrı bir ayrıcalık.

dedim ki; sıkıldım

- bana bir bak - insanın sıkılası geliyor beni görünce.

baktı.

hık mık - ve sonra evet dedi.

tamam kes o zaman! ama rüyamda perçem gördüm - onu mu kessek?

diye sordum.

hık - mık...derken...

çirkin olma gibi bir sorunum yok!

(gönlüm zengin gibi vari laflar!!)

dedikten sonra;

o zaman keselim dedi.

uyandım.

cidden perçemim vardi.

mutlu oldum.

şapşal bir ifade vardı suratımda.

yok bu kez ben değildim o - tamamen perçemden dolayıydı.

olsun.

şapşal gibi gözüken bir mutlu.

rüyamda gerçekleşti üstelik.

bundan böyle bende gizemli olmak adına diyebileceğim bir sözüm var:

rüyalarım çıkıyor benim!

o yüzden girmeyin rüyama...çıkmayın karşıma ;)

Kim Memn-u?

2010-12-27T20:19:00.003+01:00

bu aralar yine yok gibiyim ya ortalıklarda.

ankaradaydım. bu kez ankara cok dolu dolu geçti. o kadar ki yass'ımla görüşemedim ve görüşemediğim icin hatta kabusum bile oldu.

cuma günü ise işte bunlar cıktı ortaya...:)

çok güldüm. çok eğlendim. ve sevdim. bu ikisini ve diğerlerini çok sevdim.

böyle hani arkadaş gibi seversiniz ya...öyle sevdim sanki.

Tam anlamıyla yok olmadan, cok yer görebilmek icin gidiyorum sürekli buralardan....

2010-12-25T15:01:00.006+01:00

merhaba.

yine burdayım.

tekrardan geldim.

düşündüm.

yine. tekrardan.

bazen yorucu. bazen bel ağrısı.

bazen yan koltukta ki uyuz. bazen yan koltuk boş.

tuvaletler ortalama 85 kurus ile 1 lira arası.

hazır sandwich'lerin tadı da hazır gibi. berbat ötesi.

otobüsler artık wirelessli. hepsi.

ucakta henüz yok bu servis.

en uygun taxi fiyatı istanbulda. kazıklanma oranı ise daha yüksek.

eve dönüşüm ise...home sweet home değilde, daha cok sweet home sweet :)

hayatımızın akışını rutinlik/rutinsizlik belirliyor kanaatımca!

2010-12-17T10:55:00.004+01:00

rutin hayatta yaşayanlar monotonluktan şikayetci.

oysa yemek yemekte bir nevi rutin hayata giriyor.

ve zorunlu olduğun herşey rutin hayata kapsıyor.

kahvaltı etmek gibi; veya tuvalet gitmek, ne kadar sıkıcı olsada - ''bugün tuvalete gitmesem?!'' diyemiyorsun işte.

rutinsiz bir hayat - hayatada benzemiyor bir şekilde.

yerel.

2010-12-16T09:42:00.003+01:00

herşey yerel.

zaman.

mekan.

camda ki izler.

ve çiçekler.

herşey yerel.

Noel Meselesi.

2010-12-15T14:34:00.003+01:00

almanyadayken ben; severdim bu noel zamanını.

noel babanın olmadığını çabuk kavradım. annem sağolsun.

neyse işte; 24 gün boyunca noel pazarları olurdu.

büyüklere sıcak şarap; küçüklere ise sıcak çay; bolca cikolata; bolca yenilecek ve sadece noelde bulunan bir noel kurabiyeleri satılırdı.

ayrıca mumlar; odundan süsler; atkılar falan filan...

güzeldi. cok güzeldi.

kaldı ki...gece yarısı gitmek cok daha güzel olurdu.

noelde saat 6 gece yarısı sayılırdı. cünkü havalar bknz: suan kararmak üzere oldugu icin.

neyse...biz bir keresinde 3 saat boş geçen ders arası gitmiştik üniversitedeyken.

3 saat sonra herkes sarhoştu. yaklaşık 13 kişiydik. herkes birbirine sıcak şarap ısmarlıyor.

soğukta birde nasıl içilir o şarap...ısmarladıkca ısmarladıkca sarhoş olduk.

sonra derse girdik...sanırım o gün en verimli dersti.

bizim evde çam ağacı olmadı hiç.

ama ışık süslendirmesini alırdık. geceleri annem yakardı...babam söndürürdü.

elektrik malum...

şimdi bu yıl noelde ilk kez türkiyedeyim ve noel babalar; çam ağaçları tuhafıma gitmiyor değil.

bağdaştıramıyorum. amacı her ne kadar anlamasamda - insanlar burda noel ağacına yılbaşı ağacı diyor. öyle bir heyecanla süslüyorlar ki; bu zihniyete karşı olduğum halde - seviniyorum insanların bu hallerine. insanlar mutlu.

almanyada kış gekince insanlar hayata küserken; burda herkes 4 gözle kışı bekliyor gibi. şimdi kış geldi. herkes mutlu. seviniyorum. yılbaşı mı? noel mi? kendi içimde de çelişkiler yaşıyorum.

birde noel takvimini alırdılar bana.

küçüklüğümden bu zamana kadar hep aldım.

ve bu yıl almanya ya geldiğimde noel hazırlıkları başlamıştı ki; ben iki tane takvim aldım.

takvim 24 kapıcıktan olusuyor. ve her güne bir kapı acılıyor ve icinden bir cikolata cikiyor.

olay bu. 24 aralık ise noel.

ama ben noelinde değilim...

önce bir tane alcaktım; ama ya mesutdemir yerse korkusundan...iki tane aldım.

oysa hayatında ilk kez noel takvimi görecek bir adama bu durumu nasıl anlatıcaktım bilmiyordum. neyse ki cikolatarı görünce cokta fazla açıklık getirmek zorunda kalmadım.

şimdi her gün acaba cikolatı hangi formda cıkacak diye heyecan yapıyoruz.

bazen noel baba cıkıyor....dün ay dede cikmisti mesela.

durum vahim değil:

24. gün hindi pişirmicez. veya çam ağacının altında şarki türkü söylemicem...

noel güzel bir bayram. ve benim bayramim olsaydı eminim abartılara kaçma durumu olabilirdi.

geçen gün; özlediğim için ve mutlu olacağımı düşündüğü için bir çam ağacı geldi bana birisinden.

süsleriyle birlikte.

süsledik.

sonra ışıklarını yaktık.

onca yıl almanyada bir çam ağacımız olmadı.

şimdi bir çam ağacım var. aklımın ucuna almak bile gelmedi şimdiye kadar.

ama şimdi bir çam ağacım vardı.

mutlu oldum mu?

oldum. cünkü bu durum bana çok daha farklı şeyleri hatırlattı.

bal; tarçın ve diğerlerinin kokusu. sıcak şarap kokusu.

ne bileyim geçmişte yaşadığım kışları...

türkiyedekilerin noel ağacına neden yılbaşı ağacı dediklerini bilmiyorum - hala.

belki noel ağacı dense satılmaz. noel ne la? derler belki.

yılbaşı ağacı - burda böyle geçiyor bu.

itiraf ediyorum; bu konuda çok çelişkiler yaşıyorum.

bir yandan da kac hristiyan ramazanda oruç tutuyor veya kurbanda kurban kesiyor diye sormuyor değilim kendime.

ben iki kültür arasında büyüdüm.

etkilendim de - karşıda çıktım.

anlıyorum bir şekilde...herkesi.

ama şimdi hediye gelmiş olan o bir metrelik çam ağacına, zihniyetce karşı olsamda; nasıl olurda süslemeyip koymam evime. hele ki bu bana mutluluk vericekse...

o halde yıllarca noel agacı olan o çama şimdi yılbaşı ağacı mı demem gerekiyor?

emin değilim - ama sonucunda anladım ki; bu süslemeler insanları mutlu ediyor. kim nasıl mutlu oluyorsa öyle mutlu olsun istiyorum.

karşı komşunun adını 5 yıl boyunca bilmedim ve merakta etmedim acıkcası.

2010-12-15T11:30:00.004+01:00

bazen insan kimin sayesinde insandır?

insan, sadece insandır - mıdır?

bir çok şeyi.

babamıda

onuda.

karşıda ki hic muhatap bile olmadığım komşuyuda.

ne bileyim...

evi. tırtıklı duvarlarıda.

duvarına civi çakamadığım ve fotoğraf asamadığım o evi.

baba. anne.

işte:

evide...

böyle topluca birşeyler hisseder gibiyim.

söyleyen vakit çabuk geçsin.

birileri gelsin. hatta gitmesin.

teşekkür ederim.

bir sos'luğum bile yok artık.

2010-12-13T08:20:00.001+01:00

üzgünüm.

cidden çok üzgünüm.

ve yine bir salata tabağı yüzünden; gitti en güzel hediyem.

Bir nokta ile sempati vuruşu!

2010-12-10T15:51:00.003+01:00

kapadım gözlerimi. taktım önlüğümü.

anneannemde kalma mutfak önlüğümü.

o önlük 6 yıldır elimde. güzel sanatları o önlükle kazandım.

o önlükle bitirdim.

actığım gözlerimi; ellerim boya içindeydi.

sonra yüzümde bir kac cizgi boya vardı. baktim öyle halime.

sempatik olmanın yollarını ararken - buldum - kendimi.

bir nokta ile oldu bu iş.

bütün gün öyle dolaştım evde.

cok sevdim.

bugünü cok sevdim.

şimdi birazdan kapı çalıcak...ve ben kapıyı böyle acıcam.

sevdim bugünü.

oda sevsin istedim.

telefon.

2010-12-10T08:48:00.000+01:00

ben bazen disari ciktigim zaman; sabit aradigim insanlar vardir.

o insanlari ararim.

yolda yürürken, bana uzak olan insanlar - onlari aradigim zaman sanki o yolda onlarla yürüyormusum gibi gelir.

ve derler ki: yine disari ciktin anlasilan.

evet derim.

adet yerini bulur.

ararim onlari. severim yolda yürürken o insanlarla konusmayi.

cok farkli gibi gözükselerde...bir tek ortak noktalari var aslında.

gülmeyi seven insanlar.

veya onlarla konustugum zaman cok gülüyoruz.

seviyorum. bu şekilde iletişim halinde olmayı.

birazdan cikiyorum.

telefonun calabilir ... belki?!

Artık evimde oturacağım sanıyorsanız...10 gün sonra yanılcaksınız.

2010-12-09T12:32:00.003+01:00

aslında bizim bir ikea maceramız vardı. yani hangi akıllı gezi sırasında ikea'ya gider ki?

iste hiç bir akıllı gitmez.

ben gittim. bu durumda ben ne oluyorum?

ikea'ya gittim.

hem bursada. hem istanbulda.

az kalsın izmir'e de yolum düşecekti.

yani ikealar arası türkiye gezimi gerçekleştirmek adına yaptım bunu.

sonuç itibariyle; eve geri dönüşüm pek bi muhteşem oldu.

arabanın arkası full dolu. bagaj full dolu. benzin full dolu.

yok bu gezinin sonunda içler acısı olan tek şey; onca yoldan ve yorgunluktan sonra birde evin önünde yarım saat araba boşaltmaca oyunu oynamak:

arabadan kapının önüne//kapının önünden asansöre/ asansörden kapının önüne//kapının önünden evine icine.

şimdi ise karma karışık anlattıgım gezimin aslında ortancı ve son bölümüne geldik.

istanbul. hidiv kasrı.

istanbuldan bilindik karelerde değil; istanbulun yeşilliklerin arasında kaybetmeyi denedik kendimizi. başardık. yinede o klasik köprü fotografından kacınamadım...napim :)

haydar yandığında...biz uzaktan dumanlarını izledik.

cekmedim. cekemedim.

aylin gezdi tozdu.

oh oldu.

ama yol bu - biter mi?

bir kaç gün rahat şimdi evinde.

10 gün sonra...merhaba in ankara :)

i love safran çayı; safran kolonyası; safran sabunu; safran bolu.

2010-12-07T13:00:00.007+01:00

aslında yol Safranbolu'da başladı. bayramdan sonra gittigimiz icin bütün konaklar bos değil bomboştu. Hatta kaldığımız konakta tek biz vardık. adam resmen konakta ki hangi odayı istiyorsanız sizin olsun dedi. bizde o sevincle; yine benim sayemde(!) en ufak odayı seçtik!!!

Safranbolunun tam merkezinde kaldık bir bucuk gün.

Cinci Han'ı ve Hamam' ı ile meşhur olan Safranbolu;

Nasıl o hanla meshur oldu cok merak ediyorum doğrusu.

Fiyatları kazık olmak üzere - yemekleri ve servisi yetersiz.

Aslında fiyatlar değildi beni rahatsiz eden;

adam gibi bir servis gelseydi önüme yine değer diyecektim.

Birde fısfısfıs konuşan bir garson...

Yani koskoca Han diyorsun; gidiyorsun kendimi köşebaşında ki lokantata gibi hissettim. Veya ben cok hayalperest bir insanim; kendimi Han ağası hanımı filan sandım - özel ilgi bekledim ve göremedim herhalde. Neyse söylene söylene biraz...saldım kendimi sokaklara - geriye kalan her yer tatmin ediciydi nasılsa ;)

peki ya haydins'i neler yaşamış?

SiNEKLENiYORUZ

Dünyanin batma ihtimali beni rahatlatti. Hayata baglandim adeta.

sssshhh....duyuyormusun?

Apfelschorle, oda ne demeyin, ama işte tamda ona kavuşma zamanı!

telepati.

Seçeneklerden bazıları.

Pin, sence menüde ısmarlanacak tek şey tavuk muydu?

Kafası güzeldir. Sinir bozmaz.

Sergi şeysi. Mide bulantısı. İsimsizlik. Uykusuzluk ve sırıtma sendromu.

Okyanusun içinde eğitimli köpek balıkları var, korkma bizi ısırmazlar.

Hayatı kutluyorum.

Kundura, İskarpin, Pabuç, Ayakkabı ve daha niceleri.

Bira Kokusu.

Bazen insan sadece bir geri dönüşüm çöpü gibidir.

uzak

Kendine geri dönüş meselesi.

Bundan tam 10 yıl önce sevdiğim bir insan vardı.

Ufak Metrekareli Home Office

Az uyku. Cok rüya.

Bedenim burdaysa, ruhum nerede acaba?

Temmuz kokusu.

İnsan Noktası.

Bence hayatımızda hep bir fon müziği eksik.

Radyasyon sen nelere Mutasyonsun

Merhaba Yastik!

ıslık sesi

Balkon Şarkısı

İstanbul - the City of Sultans

2 top dondurma yüzebilir mi?

Ali ile Aylin tatilde değilken!

Mantı işte, insanı duygusal kılıyor - açmasan bile - bir mantı sendromu yiyip bitiriyor insanı.

Hayat atlar ve istedigi ruhun üstüne çöker. Sıyrılamazsın. Yaşamak zorunda kalırsın.

Bence ''puahaha'' ile ''muahaha'' arasında gerçekten çok büyük fark var.

Silik bir not tutma şekli.

Evimdeyim.

KAPI

...haberim olsun...

Fransada has yemek yiyemeyen bir iki tip...

Buraya gelince...

Kahve Çekirdeğinin Sesi

Daha sonra...diğer günler mesela.

Beynin bir buzluktur; tahammül sınırlarını aşan durumlarda serin tutmaya çalıştığın.

Bir gün dalarsam ve patlarsam, o zaman çok kötü olacak. Hiç hoşuma gitmeyecek.

orda bir duvar var; benimle dolu.

Merhabadana

masada oturan insanlar

Ve ben o Cheesecake'ime Mutlu Fırında kavuştum.

Ben seni o sandım.

İstanbul Kalıntıları

Sonrası.

çok sıkıştım - istanbulum geldi benim.

Rüyamda göremediğim o yüzü geri istiyorum.

süt travması

samsunda bir pazar yaşantısı.

yazılı kalanlar kızılımsı bir renk tadında.

Uğraşma diyor o sevdiğim ses. Bende o sesi dinliyorum.

Siz hic portakal suyunun icine düştünüz mü?

21 Ocak Cuma- trt haber kanalı: On’dan sonra programı- saat :10:00-11:0022 Ocak Cumartesi: Habertürk: Oylum TALU ile burası haftasonu: saat:10:00-11:0023 Ocak Pazar: NTV: GÜLAY AVŞA’ LA HAFTASONU: 10:00-11:0024 Ocak Pazartesi CİNE5 14:30-16:00 arasında Herkes Güzel Olucak

Ankara'da deniz yok belki ama bi ''umut'' var en azından...

Ara beni bi ara...

evimde ki orman.

Mercimek corbasının telvesinden fal bakılır mı?

İnsan isterse; kendini erdirip ermiş olur!

Kim Memn-u?

Tam anlamıyla yok olmadan, cok yer görebilmek icin gidiyorum sürekli buralardan....

hayatımızın akışını rutinlik/rutinsizlik belirliyor kanaatımca!

yerel.

Noel Meselesi.

karşı komşunun adını 5 yıl boyunca bilmedim ve merakta etmedim acıkcası.

bir sos'luğum bile yok artık.

Bir nokta ile sempati vuruşu!

telefon.

Artık evimde oturacağım sanıyorsanız...10 gün sonra yanılcaksınız.

i love safran çayı; safran kolonyası; safran sabunu; safran bolu.

21 Ocak Cuma- trt haber kanalı: On’dan sonra programı- saat :10:00-11:00
22 Ocak Cumartesi: Habertürk: Oylum TALU ile burası haftasonu: saat:10:00-11:00
23 Ocak Pazar: NTV: GÜLAY AVŞA’ LA HAFTASONU: 10:00-11:00
24 Ocak Pazartesi CİNE5 14:30-16:00 arasında Herkes Güzel Olucak